Reklam
Kayıp Zamanın İzinde Serisine Dair Acemice Sözler
Puan vermedi·328 syf.·
2025 17. kitabı
Merhaba;
Seriyi henüz bitirmiş, arkada Schubert çalan oldukça düşünceli bir okur olarak eleştirmenlik gömleğinin ağır kumaşını geçirip bir işe kalkışıyorum. Gazamız hayırlı olsun.
Toplamı 3000+ sayfa kadar eden dev bir seriyi ardımda bıraktım. Yine de bu serinin en son kitabı olan Yakalanan Zaman'a ve bu kitabın son on sayfasına özel bir Zaman gerekir. Bilmem tanıdık gelecek mi fakat ihtimal ki pek çoğumuz elimize aldığımız o ilk seferde benzer serüvenler yaşadık: Swannlar'ın Tarafı'nı elime alıp okumaya başladıktan sonra, çok sürmedi ki yarım kaldı. Ki ben, kat'i surette kitap yarım bırakan birisi değilimdir. Bıraktığım kitaplar tam bir felaket olmalı, ne bileyim, kitap olmamalı misâl, kitap demek hakaret etmek olmalı ki pek nadirdir.
Biraz zaman verip (1 sene kadar) tekrar başlamak istedim. 100 sayfa ilerledim ve tekrar bıraktım. Sonra, bu kitap için çok ama çok uygun bir zaman yaratmam gerek dedim. Bu zamanı kafamda öyle bir canlandırdım ki dağ başında tek başıma birkaç ay inzivaya çekilmem gerekecekti. Peki, buna sebep olan neydi? Meşguliyetim mi, kafa doluluğum mu...? Hayır. Esas sebep, kitabın çok ağır olması, sayfalarca bir şeyden bahsetmesi ve bu 'şeyin' ne olduğunun bir an için kaçması. Sanki hareket eden bir otobüse az evvel sevgilini bindirmişsin de usul usul aracın yanında yürüyüp onu yakalamaya çalışıyormuşsun gibi geçiyor sayfalar. Bir an yakalıyorsun kız arkadaşını, el sallıyorsun ve tekrar kaybedip arıyorsun. Derken araç hızlanıyor ve sen, bir daha göremiyorsun. Üslubu fevkalade ağır, yazarın. Çok basit bir detay, yazarın kitabında uzay-zaman dengesini bozacak kadar yoğunlaşıyor. Öyle ki o detayın esas sahibi dahi bu denli düşünmemiştir üzerine, diyorsun. Bunu, bazı romantikler "Önemsiz bir nesnenin bile Proust'un kitabında yeri var," diyerek