Filiz Özdemir
@semsrumi
Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk bu Dünya'nın şahidi olmaktı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan neden ölümsüz değil?" diye düşünüyordu. "Beynin merkezi ve kıvrımları, görme ve konuşma kabiliyeti, bu sağlık bu deha, bütün bunlar toprağa karışarak eninde sonunda yerkabuğuyla birlikte soğumaya ve sonrasında dünyayla birlikte güneşin etrafında milyonlarca yıl anlamsızca ve amaçsızca dönmeye mahkûmsa neye yarar? Toprağın altında soğuyacak ve dünyayla birlikte dönecekse insanı bu yüksek, neredeyse Tanrısal aklıyla yoktan var etmeye ve sanki alay edercesine tekrar çamura dönüştürmeye hiç gerek yok."
Maddenin dönüşümü! Ölümsüzlüğün böyle sahte bir taklidi ile kendini avutmak ne büyük bir yüreksizliktir! Doğada meydana gelen, bilincin hükmedemediği olaylar, insanın aptallığından bile daha beter bir düşüklüktür. Zira aptallıkta ne de olsa bilinç ve iradenin katkısı mevcutken doğa olaylarının özünde hiç ama hiç bir şey yoktur. Ancak ölümün karşısına haysiyetten çok korku ile çıkan bir korkak bedeninin çimlerde, taşta, kurbağada yaşam sürmeye devam edeceğini düşünerek kendini teselli edebilir... Kendisinin ölümsüzlüğünü maddenin dönüşümünde görmek değerli bir keman kırılarak değerini yitirdiğinde keman çantasının parlak bir geleceği olduğu yolunda tahminler yürütmek kadar tuhaftır.
Elbet akıl da sonsuz değil,gelip geçicidir; ancak akla beslediğim bu düşkünlüğümün nedenini siz de bilirsiniz. hayat can sıkıcı bir tuzaktır. düşünen bir insan olgunluğuna eriştiğinde ve tam bilinç kazandığında kendini istençsiz olarak sanki çıkışı olmayan bir tuzağın içindeymiş gibi hisseder. aslında insan, iradesi dışında birtakım tesadüfler tarafında yokluktan var olmuştur. peki neden? varlığının anlamını ve amacını öğrenmek ister, sorularına cevap alamaz ya da saçma sapan cevaplar alır. kapıyı çalar, ama açan kimse olmaz. ölüm de aynı şekilde iradesi dışında karşılar insanı. işte tıpkı bir hapishanede ortak bir felaketle birbirine bağlı olan insanlar bir arada olduklarında kendilerini nasıl daha rahat hissederlerse, hayatta da analiz etmeye ve sentezlemeye yatkın olan insanlar bir araya geldiklerinde, onurlu ve özgür düşüncelerini birbirine aktararak vakit geçirdiklerinde bu tuzağın farkına varmazlar. bu bakımdan akıl yeri doldurulamaz bir zevk kaynağıdır.''