Oh! Kimselere selam vermiyorum. Senede dört kelime konuşmadığım adama nezaketen gülmeye bile mecbur değilim. Görmemezliğe geliyorum. Başımı çeviriyorum.
Yürüyen merdivenlerde ve asansörlerde çıkıp inen insanlar, araba süren insanlar, garaj kapılarını uzaktan kumanda ile açan insanlar. Sonra yağları eritmek için jimnastik salonlarına gidilir. 4.000 yıl sonra bacaklarımız olmayacak, ördeklere benzeyeceğiz. Bütün türler kendilerini yok ederler. Dinozorların sonu da böyle oldu. Canlı namına ne varsa yediler, sonra birbirlerini yemeye başladılar ve sonunda tek dinozor kaldı ve o orospu çocuğu da açlıktan öldü.
— Zahar, Zahar, diye bağırdı. Zahar'ın sesi,
atlayışıyla birlikte duyuldu:
— Ne var gene? Bilmem artık ayaklarım
tutacak mı?
— Zahar, sen ne zehirli bir adamsın.
Zahar alındı:
— Zehirliymişim! Ne diye zehirli olayım?
Kimi öldürdüm?
— Zehirlisin ya. Benim hayatımı
zehirliyorsun.
— Ben zehirli değilim.
— Öyleyse ne diye bu ev meselesini başıma
kakıp duruyorsun?
— Benim elimde ne var?
— Ya benim elimde ne var?
— Ev sahibine yazacağım dememiş miydiniz?
— Evet, evet, yazacağım; dur bakalım. Her
şey birden olmaz ki.
“Alay mı ediyorsun? Onun harcamayacak olduğu paraları, kendi paralarımı, çeyiz sayar mıyım ben? Almadığım paraya aldım diyecek göz var mı bende? Elime bir şeyler geçmeli, elime.”
“Kocam,” diye fısıldadı Leilwin, “ sen bir kadının mürettebatında olmasını dileyebileceği en cesur, en sağlam adamsın. Ama ırmakta koşan bir ayı kadar sessiz hareket ediyorsun.”