Buraya soluklanmaya geldim. Merhaba, ben Viola. Neden Viola? Buna başka yerlerde bir çok kez değinsem de tekrardan dile getirmek isterim. Aklım birkaç kere “Coriolanus” tragedyasında konaklasa da “On İkinci Gece”de karara varıldı. Viola: Cesario.
Bu sizde de oluyor mu? Genellikle havanın kapalı olduğu günlerde ya da gece saatlerinde kısa bir sorgulama yolcuğuna çıkıyorum. Neden varım? Neden yaşıyorum? Bu kesinlikle birkaç ergen silüetin tatmin olma duygularından değil. Sadece öylesine varlığımı sorguluyorum. Bir amacım olsa dahi oluyor bu. O anda her şeyi bırakma ve boş boş saatlerce durma hissiyatı doluyor içime.