Yokluğun ihtimali, varlığın kıymetini artırır. Sevgiye ölümün/ayrılığın gölgesi düştüğünde söylenen her söz, bakılan her yüz biraz daha anlam kazanır. Aşkı büyüten, onun sonsuz olmasından çok, sonlu olduğunu bilmektir.
Geçenlerde bir Türkmen duasına rastladım: “Allahım dağa, taşa, kurda ver; ondan kalanı da bize ver.” Bu dua insanı tabiattan ayırmayan bir bakış açısını yansıtıyor.
“Mehmet Bey,” dedim: “Şu dağlara bak. Bu dağlar bizi çok zor durumda bıraktılar.” “Hayrola?” dedi. “Dedim ki emaneti almadılar, bize kaldı. Eğer emanet onlara verilseydi, rahattık.”