Sena Alpaydın
@senaalpaydin
Profilimdeki şiirlerin hepsi bana aittir.
“Gözlerimizin Önünde Cinayet İşliyorlar” adlı kitabım GoogleBooks’da yayındadır.
Zehire bürünse bedenin ve,
Asit olup yağsan üzerime,
Senin yağmurlarında ıslanmayı seçerdim yine de.
Ruhumu atsam o görmediğin denizlere,
Haykırsam seni,
Akar yoluna getirirlerdi beni.
Beklemek diye bir şey yok,
Ya seninle ölürüz,
Ya da öldürürüz birbirimizi.
Sen hiç ben olmadın,
Korkmak nedir anlamazsın.
Sen hiç ben olmadın,
Ölüm nedir anlamazsın.
Ay şahitlik etse gözyaşlarıma,
Yüreğim dile gelse ve anlatsa sana,
Sen hiç ben olmadın anlamazsın.
Zaten sen hiç ben olma,
Beni anlama,
Bilmeden dokun yaralarıma.
-Sena Alpaydın
Reklam
Ben vardı bir zamanlar,
Renkler vardı dünyada,
Masmavi denizler,
Güzel ezgiler söyleyen ağaçlar vardı.
Şimdi insanlar elimden renkleri aldı,
Ağaçlarımı, denizlerimi aldı.
Koskocaman dünyayı aldılar benden,
Geriye ben bile kalmadı.
Ben vardı bir zamanlar,
Kağıttan hayalleri olan bir ben.
Doğru olmak isterken,
Silahın ucunda durduğunu farketmeyen bir ben vardı,
Artık ne doğruluğum kaldı ne de yanlışım.
Dünya çok korkunç bir yer,
Ve ben yapayalnızım.
-Sena Alpaydın
Gece yarısına geldi artık,
Uyuyamıyorum,
Bir başıma banyoda kirleri çıkarmaya çalışıyorum.
Hesap sorar gibiyim onlardan,
Utanmasam kirlere bağıracağım,
Hiç acımıyor musunuz siz bana diyeceğim.
Uyumadan çamaşır da yıkayayım diyorum,
Koyu renklilerle beyaz renklileri ayırıyorum.
Aklıma düşüyor ya istemsizce,
Diyorum benim canımı yakanların da,
Böyle özenerek çamaşırlarını yıkamıştım.
Kirlerini ben temizlemiştim,
Sofralarına sıcacık yemeği ben koymuştum.
Bana ihanet edenlere nasıl gözüm gibi bakmışım,
Zaten ben hep benden başkalarına yaradım.
Nasıl birilerine yuva olurken,
Kapı dışarı soğukta sokakta bırakıldım diye kızıyorum,
Kirlere, çamaşırlara, evime, kendime.
İnsan bazen öylesine yalnız kalıyor ki,
Duvarlardan, çamaşırlardan cevap bekliyor.
Böyle yaşamaya yaşamak deniyor mu gerçekten?
Nefes alıyorum diye yaşıyorum sanıyorum,
Aslında sadece hayatta kalıyorum.
Bulaşık yıkarken insan ister istemez düşünüyor,
Bıçağı alsam da saplasam kendime,
İnsan bazen bitirmek istiyor.
Her zaman yaptığım gibi sesimi hiç çıkarmıyorum,
Bıçağı yıkıyorum yerine koyuyorum,
Kendime bir çay demliyorum.
-Sena Alpaydın
Ve birden tüm şarkılar,
Seni çalmaya başladılar kulağıma.
Şiirler sen gibi kokmaya başladı sonra,
Yapayalnızım,
Seninle kalabalıklaşan şiirlerimin arasında.
Bombaların infilak ettiği bir şehirdeyim,
Düştüğün yerde çiçek açıyorsun.
Gözümden uzak gönlüme yakınsın,
Görmezsem kaybolursun sanmıştım oysa.
Hayat bu değil mi?
Nasıl hissederdik kalbimizin olduğunu,
Acı olmazsa?
- “Gözlerimizin Önünde Cinayet İşliyorlar, Sena Alpaydın
Bir insanın içinden her şeyi aldığında,
Geriye sadece korku kalıyor.
Büyüdüğünde yatağının altındaki canavarlar,
Aynı sofrada yemek yediğin insanlara dönüşüyor.
Hayatın en trajikomik yanı da bu zaten,
Bana bıçağı vuranlar hep en sevdiklerim oluyor.
Yerlere çöküp bir çocuk gibi ağlıyorum,
Şimdi nasıl inanacağım birilerine?
Tanrı’ya canımı alması için yalvarıyorum.
Şüpheler içimde büyüyor ve sanki yiyor beni,
Kime anlatsam anlamıyor derdimi.
İnsanlar,
Ağızlarından öylesine sallıyorlar sözlerini.
O sözler sabahın dördünde balkonda oturtuyor beni.
Bir film izlercesine dalmış öylesine düşünüyorum,
Ben neden haketmedim o çiçekleri?
-Sena Alpaydın
Reklam