“Sevgiden, aşk duygularının dışa vurulmasından korkardım, sarılmazdım. Kendimi kucaklamalara bıraktığımda, istila edilmekten, bir daha kendimi kurtaramamaktan korkardım, beni seven ve çoğu zaman geri çevirdiğim kadınların kollarında bile kendimi mahpus bulmaktan korkardım.”
“Varolmak için daima başkalarına ihtiyaç duydum. Kişilik bölünmesinden rahatsızdım. Kendimi kendi içimde, artık tanınmaz olduğum bir bende kaybolmuş buluyordum. Bedenim artık bana ait olmaktan çıkmış gibi oluyordu.”
“Yaşarken çok ağlamak istediğim zamanlar oldu. Başaramadım. Gözyaşlarımı içimde tuttum. Ağlamaya başlar da duramazsam diye korkardım, taşarsam, kendimi bir gözyaşı selinde bulur ve boğulursam diye.”