Sena Öz
@senabcde
“kendi uzayımda kendime garsonluk etmekteyim”
Dünyada hareket eden, böceklere binen, yol kenarlarındaki küçük, loş barlarda sakin sakin içkiler içen ve kadınları öpen ve her gün gün boyunca, tatlı tatlı sohbet eden, yaşayan insanlar vardı.
Ama o yaşamıyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yürüyen ölüler, yarasalar ve beyaz kurtlar onlar inandıkları sürece vardı. Onları doğuran ve onlara gerçeklik veren şey insanların zihinleriydi.
Ceset ayaklanmış ve yürüyüp gitmişti. Cesedi yok eden tek şey, sadece ve sadece cesedin kendisi olabilirdi.
Korkmanız lazım, duyuyor musunuz? Dünyada işler böyle yürümüştür. Edgar Allan Poe'yu, ağzı kalabalık Lovecraft'ı, Cadılar Bayramı maskelerini ve balkabağı fenerlerini yok eden sizler! Geceyi eskiden neyse yine o hale getireceğim; insanın aydınlık şehirler kurmasının ve çocuk yapmasının en temel nedeni olan geceyi...
Nefret damarlarındaki kandı, yukarıdan aşağıya, aşağıdan yukarıya, önden arkaya, arkadan öne akıp duruyordu. Nefret kalpti, atmıyordu, evet, ama sıcaktı. Peki, kendisi neydi? Hınçtı o. Kıskançlıktı.