Sena Öz
@senabcde
“kendi uzayımda kendime garsonluk etmekteyim”
İletişim Uzmanı
İskenderun
2 Şubat
852 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Distopya severlerin severek okuyacağı bir klasik ! Kara dörtlemenin ortasında yer alan eser, Cesur Yeni Dünya’daki merak ve sorgulama içgüdülerini yansıtırken, kontrol edilmeyi, baskılanmayı, öğrenilmiş çaresizliği, şüpheyi ama asla düşünmemeyi, devletin refahı için feda etmeyi-edilmeyi görev bilen toplumu anlatıyor. Dünyadevlet, polis gözü, polis kuşağı gibi kavramlarla da bize 1984’ü hatırlatıyor. Düşünmek tehlikelidir, düşünmek suçtur ama er ya da geç insan içgüdülerinin peşinden gidip o aydınlığı bulur. Sonunda ne olacağının değil o açlığın giderilmesinin önemi söz konusudur.
Bilim Kurgu klasiklerinde kara dörtleme sizin için ayrı bir yerdeyse mutlaka bunu da o listeye eklemelisiniz. Okuyacak olanlara keyifli okumalar :)
“İnşa edilen bir kütüphane, yaratılan bir hayat demektir; yığılmış kitaplar toplamı değildir asla.”
Kitap okumak, kitapları sevmek, onlardan bir dünya kurmak kuralları beraberinde mi getirmeliydi? Çoğumuz kitapları özgürleşmek için okuyoruz. Yeni şeyler öğrenmek, yeni kapılar aralamak, farklı dünyaların içine dalmak için. Peki bu kuralcılık, bu takıntı neden Carlos?
Bu kitap, sayfa sayısı az olsa da bana sanki yüzlerce sayfa okumuşum gibi hissettirdi. Aşk, tutku, takıntılar ve arzular… kitapları çok sevsem de, aşırı derecede saygı duysam da, okuduğum her kitapla güzel bağlar kurup onları saklasam da Carlos’u anlamama yetmedi. Evi olmayınca nereye gider ki insan?
@jaguarkitap ‘ı ilk defa okudum. Kitabın oldukça akıcı anlatımı var. Bir çırpıda okuyorsunuz, tabi konusu zaten biz kitap severleri takıyor peşine.
@jaguarkitap ‘la yollarımız yeni kesişti, diğer kitaplarına da baktım daha çok keşfedeceğim ve eminim beni etkisi altına alacak çok kitap var.
“Çoğunlukla bir kitaptan kurtulmak ona sahip olmaktan daha zordur. Kitaplar, sanki asla geri dönemeyeceğimiz bir anın tanıkları gibi, bir ihtiyaç ve unutkanlık anlaşmasıyla tutunurlar insana.”
Bir de kitabı okurken aklımdan çıkaramadığım bir soru oldu kendi kendime sorduğum:
Ben gerçek bir okuyucu muyum, yoksa koleksiyoner miyim?
“Bütün çocuklar karanlıktan korkar...”
Uzun zaman sonra sizlere beni oldukça etkileyen bu kitaptan bahsetmek istiyorum. “Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe”
Çocukların hep kocaman bir dünyaları olduğunu, çok basit kavramların bile onların dünyasında bambaşka boyutlara ulaşıp; korkularını, hayallerini, üzüntülerini ve mutluluklarını desteklediğini düşünmüşümdür. Bu kitap da bu düşüncelerimi hem destekledi hem de pekiştirdi. Çocuk ruhunun hassaslığı, çocukların farkındalığı, arkadaşlık ilişkileri, karakter gelişimi, doğru yönlendirilmesi gibi birçok konuda ışık tutacak bu hikayeyi seveceğinizi umuyorum.
Kitabın kahramanı 9 yaşındaki Mafalda!
Mafalda, rengarenk bir dünyaya, yıldızlarla dolu kocaman bir gökyüzüne ve okulunun bahçesinde bir kiraz ağacına sahip. Ancak Mafalda için karanlık kapıda ve kendisi de bunun farkında!
Duyularınızdan birini kaybedeceğinizi biliyor olsaydınız siz neler yapardınız?
Hatta şöyle soralım; yakın bir zamanda, ebedi bir karanlıkta kalacağınızı bilseniz siz neler yapardınız?
Bunu düşünmem çok zor ama sanırım ben de Mafalda gibi, kendime bir yapılacaklar listesi yapardım. Renkleri, gökyüzünü, sevdiklerimin yüzünü hafızamın en derinlerine kazımaya çalışırdım.
“Aşık olduğun zaman gözlerin daha iyi görmüyor belki ama bir yerlere çarpmaktan daha az korkuyorsun.”
“Küçük Prens” tadında kitaplar okumaktan keyif alan herkese tavsiyemdir.
“Düşünce her zaman aynıdır: insan mükemmel değildir. Evrimsel gelişme sürecinde hayvan atalarıyla karşılaştırıldığında daha fazla avantajlar edinen insan, onlarla birlikte hayvansal gelişiminin alt evrelerinde sahip olduklarının çoğunu da kaybetmiştir. Suda yaşam da insana devasa bir avantaj sağlayabilirdi. Bu olanak insana neden geri verilmesin ki?”
Rusların Jules Vern’i; Aleksandr Belyaev...
Yeni ufuklara yelken açmamızı sağlayan yazar Su Adamı’nda bizi okyanusa, onun derinliklerine indiriyor. Yeryüzünün tüm kirlenmişliğine karşılık tertemiz ve zenginlik içinde olan yeni bir dünyayı keşfe çıkarıyor. Bu yeni dünyada yalnız olan İhtiandr’a eşlik etmemek mümkün değildi benim için. Gerek anlatımı gerekse betimlemeleriyle okyanusun dibinde buldum kendimi
Yeryüzüne sonunda ayak basan İhtiandr’ın, “Burası okyanus gibi değildi: her şey farklıydı, her şey birilerine aitti, her şey bölünmüştü, her şey korunuyordu. Bir tek sahipsiz kuşlar özgürce uçuyor, yol boyunca ötüyorlardı.” düşüncesi bana, yeryüzünde insanlar ne için çabalıyor, neyi kimden kaçırıyor, insan yeryüzüne neden bu kadar kötü davranıyor? sorularını sordurttu.
Okyanusta yaşam olsa dünya daha iyi bir yer olur muydu?
Kitabın içine girdiğim gibi denizlerin dibine de giremez miyim?
Küçüklüğümden beri, eğer yeterince su altında kalırsam ve kilometrelerce yüzersem denizkızı olacağıma inanırdım -hala da inanıyorum . “Su Adamı” bu inancımı az da olsa yaşattı belki de bu yüzden normalden bir tık fazla ilgimi çekmiş olabilir Tabi bilimkurgu severlerin de, konusunun farklı olmasından dolayı ilgisini çekeceğinden eminim
9/10
Beğendi
·2020 16. kitabı
·16 günde okudu
·Okunma: 09 Haziran 2020 10:01
·“Kimse yok. Ben varım, ben, bir de kendim.”
Baş karakterimiz, Holden Caulfield. 16 yaşında bir ergen. Bunalmış, isyankar, geçimsiz ve yaşına göre farkındalığı yüksek. Zengin bir aile çocuğu ancak
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}