sena ergen
@senaergenn
Madam Tuvache onun yaklaşmasını seyrediyor, birdenbire kendi annesi okulun avlusuna geliyor sanki.
Yokluk, eksiklik, ayrılık, bunlara dayanma gücü çocukluğundan geliyordu, birdenbire sanki çok uzaklara bakıyormuş gibi yapmak çocukluğundan kalmış bir şeydi onda. Okulun avlusundaki bankta annesini beklemesi, kafasında açılmış koca bir delikti adeta. Orada bir madde haline geliyordu, kesinlikle soluk almıyordu. Annesi geldiğinde kızı artık hayatta değildi
Her şeyden vazgeçmek uzun hikaye.
"... Yatacağım."
Mesele şu ki yarın gene yaşamak gerekecek.
