Ay ışığı altında senin yüzüne
bakıyorum da oğlum,
riyasız bir uykuya kapadığın
kirpiklerin kaligrafi gibi.
Uyuyorsun, çünkü bana
sarsılmaz bir güven duyuyorsun.
Sana dedim ki,
“Elimi tut,
Korkacak bir şey yok.”
Ama yükselen sulara rağmen
annenin sesini duyuyorum.
Şöyle fısıldıyor kulağıma:
“Ama bir görselerdi sevgilim.
Sahip olduklarının yarısını.
Bir görselerdi. O zaman daha
nazik olurlardı, elbette.”