SENA ÇEVİK ོོོ ོ
@sennacevik
Okuduklarımız ve gördüklerimiz de nasip meselesidir
Ben çok severim "hiç" kelimesini. Mânâsı kendinden büyük, derince ve mütevazı bir kelime bu. Tasavvufta bir makamı bile var; hiçlik makamı.
Yaşamak bazen boğuyor insanı. Hiçbir şey anlamlı gelmiyor. "Neden çalışıyorum, neden bunları yapıyorum ve neden buradayım?" diye soruyor insan hep kendine.
Her gün aynı şeyler, aynı insanlar, aynı iş, aynı sesler, aynı yüzler... Her şey aynı. Her gün sabahın erken vaktinde kalkıp da işe gitmek, aynı trafikte, aynı otobüslerle ve hep birbirine benzeyen insanlarla yolculuk etmek, aynı saatlerde yemek yemek, aynı saatlerde geri dönmek ve aynı saatte uyumak.
Bundan çok rahatsız sanırım herkes. Ama şikâyet etmeye hakkı da yok. Zira bunlara bizi biz mecbur ettik. İnsanoğlu kendi kurduğu bu oyunun içinde bir oyuncak gi bi, kendi inşa ettiği bu zindanda bir mahkûm gibi... Para denen şeyi biz icat ettik, sonra onu kazanmaya kendimizi mecbur ettik. Saati bulup da vakti terk ettik. Saat ve vakit farklı şeyler. Vakti sınırlamak için bulunmuş gibi saat. Bir ay boyunca aç kalmak için bir ay boyunca çalışmak... Hem de ne için? Neden?
Dünya böyle değildi en başta belki de. Böyle olmamalıydı? Bu hâle biz kendimiz getirdik. Kendi celladımızı kendi elimizle besledik. Yani şimdi şikâyet etmeye hakkımız var mı bütün bunları onu bile bilmiyorum ama bildiğim tek şey insanoğlu ne denli çok şey kazanırsa o denlisini kaybediyor ve kaybettiğini bile fark etmiyor.
Bazı zamanlar içi sıkılıyor insanın doğru. Alıp başını ücra bir yerlere gitmek, tenhada yalnız başına yaşamak istiyor ama mümkün değil biliyorum. Zira mecburuz belki de hepimiz bu şehirde kalmaya, bütün bunları istemeyerek de olsa yapmaya...
Bazen bazı kelimelere hayran oluyorum, tek başına bir şiir gibi geliyor bana.
Dünya bir garip han... İnsan bu handa hancı bile değil en fazla bir yolcu, bir misafir, konuk ve mihman...