SENA ÇEVİK ོོོ ོ
@sennacevik
Okuduklarımız ve gördüklerimiz de nasip meselesidir
Bu kadar fazla ve bu kadar hızla yaşamanın insanın doğasına uymadığını düşünenlerdenim ben. Şöyle âheste bir hayat ve ağır ağır geçen ya da geçmesi gereken bir zamanda yaşamayı bu hızlı modern zamanda yaşamaya tercih ederdim. Bir şehirden bir şehre gitmek için günlerce yol gidebilirdim mesela.
…
Bunları yapmaya bunca rahata alışmış benim gücüm yeter miydi ve bu rahatı terk etmeyi nefsim kabul eder miydi bilmem ama bir tercih hakkım olsa sanırım bunu tercih ederdim. Ya da en azından hayal kurmaya hakkım var değil mi?
Reklam
Kimseye değil de kendi kendime soruyorum. İnandığımı iddia ettiğim şeyleri yani inancımı, davamı, gayemi ne kadar görür acaba bana bakan birisi? Benim üzerimden bütün bu mukaddesata hayran mı olur yoksa pişman mı?
Bence insan yaşadıkça tenine, gözüne, parmaklarına ve tırnak aralarına kadar dünya bulaşıyor. Rengi değişiyor. dünyanın rengine boyanıyor. Oysa çocuklar öyle mi? Dünya onlara uzak, onlar dünyaya yabancı ve bence onun için güzel, onun için masum ve onun için insandan çok meleğe yakınlar...
Benim de hatıralarım var elbette masum olduğum zamanlardan kalma. Herkesin vardır. Ama çoğu vakit hatırlamakta zorlanır. Kat kat dünya boyası örtmüştür üstünü ve göreyim dese de görünmez.
Bu çağın insanı -ya da ahir zamanın insanı- çok kolay ve çok çabuk öğrenebiliyor. Çok kolay ulaşıyor öğrenmek istediği her şeye. Bununla da övünüyor. Lakin bence bir eksik ve bir noksan var. O da öğrenmiş olmakla bilmiş olmak arasındaki fark işte. Eskiler zor ulaştıklarını, çile çekerek öğrendiklerini yaşıyorlar ve biliyorlardı. Az öğrenseler ve çok çabalasalar da yaşayarak yapıyorlardı bunu. Birinin rahlesinde, dizinin dibinde ondan belki de bir saatte bizim şimdi suni bir şekilde ve bir dakikada öğrendiğimizi öğreniyorlardı ama bu gayret bizden farklı bir şey
kazandırıyordu onlara: bilmek. Yani bilmek için yaşamak gerekiyordu.