Tülay Şen
@sentulay
Yaşamlarını kimseye emanet etmeyenleri kutsuyorum
31 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap bazen çok iyi aksiyon alıyor bazen duraksıyor, sıkıyor, tekrarlıyor. Bir sürükleyici bir durağan. Gel git şeklinde okudum. Yaklaşma kaçınma hakindeSürekli annenin, anneannenin, E’nin , Şehnaz’ın geçmişine bir dönüş var. Tekrar tekrar. Her karakteri ayrı ayrı tanıyıp ya da ara ara tanıyıp olayda kaybolmak isterdim. Biraz ilerliyoruz haydi bir daha bir geçmişe gidiyoruz.
Konu olarak da bu geçmiş travmaları senaristlere, yazarlara iyi malzeme çıkarttı. Artı aile dizimi. Herkeste bir travma. sanırsın travması olmayan harika bir hayattan geliyor. Kimde yok ki? Aileden olmasa toplumdan travmatize olur birey şu dönemde. Gidin tedavinizi olun kardeşim. Her yaptığınız eylemin ardında atalarınızdan gelen karmalar yok biraz da iğneyi kendinize batırın. Annem böylemiş, anneannem şöyleymiş, demek ki ben de bu yüzden şöyle davranıyorum ,”Gitgide anneme benziyorum afitap” halleri …
Bazı yorumlarda bilinç akışı kullanıldığı yazıyor. Monolog düşünmek bilinç akışı olmuyor o nereden çıktı onu da anlamadım.
Ha bir de : Fiilimsilerle ne kadar uzun cümle kurulur, sorusuna bolca örnek var
Kitap okunur, benim konu itibariyle bir bıkkınlığım var sadece. Keyifli okumalar
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Marş Mira sonrası yazdım bunları çünkü yazmasam deli olacaktım
SAVAŞIN KIZILLIĞINDAN BARIŞIN MAVİLİGİNE| 03 HAZİRAN 2018
“…Biz gece yürürdük, Sırplar gündüz. Bir onlar öne geçerdi, bir biz.
Ormanda ne bulduksa yedik.Meyve yedik çokça. Böyle böyle Tuzla’ya kadar geldik.Tuzla’da Müslümanlar ve Sırplar çarpıştı. Araziyi bilmiyordu onlar. Çabuk dağılıyorlardı. Bizimkiler de kolay avlıyordu. Kayıpları fazla olunca on iki saat ateşkes istediler. Bu sırada bizden üç bin kişi geçti Tuzla’ya…”
Derviş Bey böyle anlatıyor ölüm yürüyüşünden sağ kurtulanları. Uyku yok, yemek yok, su yok, silah yok!.. Temmuz ayı ve sıcaklık çok yüksek. Yollar engebeli ve çetin. Yanlarına aldıkları biraz ekmek ve şekerle çıkmışlar yola. Sonrası Marş Mira yürüyüşünde gördüğümüz toplu mezarlarda ve Derviş Bey’in anlattıklarında.
Savaş bitip sular biraz durulunca yakınları hep dönecekler diye beklemiş. BM’ye başvurmuşlar kayıpları için. “ Boyu şuydu, kilosu bu ; sarışındı, esmerdi…” Bekliyorlar dönecekler diye. Keşke diyebilsem bugün Potoçari’ ye 10 Temmuz’da giriş yapan yürüyüşçülerimiz gibi ölüm yolunun esas kahramanları da dönebilselerdi ve Bosna’nın hikayesi bu olsaydı. Ne var ki bu hikaye Potoçari’deki binlerce şehit mezarı , akü fabrikasının kanlı duvarları, kurşunlarla delik deşik edilmiş Boşnak evleri , camileri…
Potoçari! Hayatı kim bilir ne çeşit bir felaketle son bulan binlerce şehidin şehadetine kavuştuktan yıllar sonra yanı başlarında dua edilebilecek bir mezar taşına kavuştukları yer. Göğsüne yaslandığım acılı bir annenin içli içli akıttığı göz yaşları ve gösterdiği metanet karşısında hıçkırıklara boğulduğum için kendimden utandığım, sonunu göremediğim şehitlik .İnsanlığımı sorguladığım ,zamanında bu felakete göz yumanlar yüzünden sadece el açıp dua etmekten , onlara: “ Biz varız ve buradayız .”
Sanki daha yetkin bir editörle çalışılmalı, anlam belirsizlikleri çok. Çoğu cümlede açıklık yok. Tam anlamı çıkarmak için üzerinde uzunca durduğum cümleler oldukça fazla. Abdülhamit ile ilgili yazıyı merakla okudum fakat kaynakça olarak tek bir yazar ve eser var. Baktım kendisi tarihçi bile değilmiş. Genç Osman suikastini Reşat Ekrem Koçu’nun Kösem Sultan kitabında okumuştum neredeyse birebir oradan alınmıştı. Kaynakçada da belirtilmiş zaten,bence iyi bir tercih de olmuş tabiki ama farklı eserlerden de yararlanma aradım.Kaynakça zenginliği anlamında çoğu kez tatmin olmadım. Ama yine de okunmaya değer. Ele alınan konular ve dizilimleri çok iyi
Konu olarak çok ilgi çekici bulduğum ve aydınlandığım bir roman ama artık aynı işleyiş tarzı sıktı beni. Nevzat başkomiser gibi oldu Langdon. En azından Ahmet Ümit’in bu karakterin dışına çıktığı romanları da var ki bana nefes aldırıyor.Karakterden ve diğer kitaplarında da olan akıştan bunaldım. Ele aldığı konu ise gerçekten düşündürücü
Divan şiirini her zaman dahiyane bulmuşumdur. Belki de en bilinen örneklerini okuduğum içindir. Ahmet Atilla Şentürk ile üniversite yıllarımda Osmanlı Şiir Antolojisi ile tanıştım ve o eser hala kitaplığımın en kıymetlilerindendir.
Şehzade Mustafa belki de dizinin de etkisi ile milletçe yürek yaramız oldu. Bu trajik olayı ölümsüzleştiren Yahya Efendi’nin mersiyesi ise derin anlamlarını fark etmeden bile yaşanılan acıyı okuyucuya geçirebiliyor. Fakat gelelim işte o derin anlamlara. Aman Yarabbi! Bu nasıl bir ustalıktır böyle. Bir mersiye yazıyorsun ama aynı anda hicviye. Kelimelerin seçimi, kombinasyonları, kompozisyonları, söz sanatları, söz oyunları!.. inanamadım… üstüne alınmaya kalksan sebebin çok ama suçlamaya kalksan delilin yok! Tarih ve edebiyat meraklısı biri olarak iyi ki almışım, iyi ki okumuşum ve bu muhteşem kitap sen iyi ki kitaplığıma kurulmuşsun!
Ne diyelim
İlahi cennet-i firdevs [ şehzade Mustafa’ya] durag olsun
Bu kitabı yazan Ahmet hocam sağ olsun
Taşlıcalı Yayha Beğ'in Şehzade Mustafa MersiyesiAhmet Atilla Şentürk · Büyüyen Ay Yayınları · 201468 okunma