sera
@serasty_
pulvis et umbra sumus
19 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
hodbin, bir gezgin'di.
onun damarlarında, hırçın bir okyanus suyu akıyordu. kaslarında, onu bir kılıç gibi bileyen dede'nin gücü dolaşıyordu. hodbin bir gezgin'di ve gezginler karada ölmezdi. toprağın yılan tanrısı onu istiyorsa bizzat gelip canını kendi almayı denemek zorundaydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"... ve korktuğunu biliyorum," diyor arthur. "ve bazen gözlerini kapattığında kimsenin görmemesi gereken şeyler gördüğünü biliyorum. ama içinde iyilik var, lucifer, hem de çok. olduğunu biliyorum. sen özelsin. sen önemlisin. sadece diğerleri için değil. benim için. daha önce senin gibi biri dünyaya gelmedi ve ben seni olduğun gibi görüyorum, olmadığın şeyleri biliyorum. eve dön. tek istediğim eve dönmen."
Puan vermedi·400 syf.·
9 günde okudu
·2025 27. kitabı
"özür dilerim," diye mırıldandı, mahcup bir edayla puhu.
"ne için? tüy gibisin, prenses." oğlan, tahmin ettiğinden de ağırdı ama beau, şikayet etmeyecekti.
puhu utanıyordu "kapa çeneni... lütfen..."
"gerçekten bir centilmensin, değil mi?"
"onlar bir toplumdu; ben, sadece basit bir ayakçıydım, unuttun mu? ayrıca hayır, her gece boş bulduğum kayıklarda yatardım." hodbin, bu anıyla içinin buz kestiğini hissetti. kayıkta uyumak sorun değildi çünkü hiç tanımadığı annesi de onu bir fıçıya atıp denizin insafına terk etmişti. sorun, o kayığa gidene kadar gördüğü işkencelerdi. hodbin, ağlayarak uykuya dalmadan önce, hep bir gözü açık uzanırdı. elinde bir bıçakla, hasımlarının geri dönmesini beklerdi. bazen gelir, bazen gelmezlerdi ama hodbin, o karabasanların olduğu bir yerde tatlı düşlerin olamayacağını bilirdi. uyku bir bilinmezlikti ve o bilinmezlik, ona eziyet etmek için gecenin çökmesini beklerdi.