Nişan döneminde genel olarak genç erkekler gelin hizmetnde bulunur ve kayınpederleriyle beraber kalırlar. Evlilik sonrasında ise erkeğin babasının evinde yaşamak gelenektir.
Tarihin başladığı zamandan beri Orta Asya'da hayvancılığa dayalı bir hayatın sürmesi komşuları tarafından daima küçük görülmüş ve 19. yüzyıldan beri tarihçilikte ilkel olarak değerlendirilmiştir. Dışarıdan bakıldığında basit bir ömür sürme biçimi olarak yorumlanan bu durum aslında kendi içinde farklı sosyal, idari ve kültürel özellikler barındırıyordu. Bu yüzden de kökünü Roma ya da Greklerden alan tarih anlayışının bozkır toplumlumlarının hayat tarzını anlaması çok zordu.
Aynı Çin kaynakları başka bazı boy adlarından söz etse de Hunlar zamanı için ana boy grubu Ting-ling'lerdir. Yüzyıllarca varlığını koruyan ve pek çok tarihi olaya karışan Ting-ling'ler milattan sonraki asırlarda birdenbire ortadan kaybolmuşlardır. Bu kayboluş sadece tarihi kayıtlarda söz konusudur. Onların bir kısmı Kuzeybatı Çin'e, bir kısmı Avrupa'ya giderek Ogurlar adıyla sahne aldılar. Fakat Orta Asya bozkırlarında kalanlar Kao-ch'e (Kanglı) adıyla boy göstermeye başladılar. Kanglıların, doğudaki Juan-juan'lar, Çin'deki Tabgaçlar, Batı Türkistan ve Afganistan'da Akhunlar arasında sıkışıp kaldıkları söylenebilir. Buna rağmen varlıklarını korudular ve 6. yy ortalarında Tölesler olarak görüldüler.
1382 yılına kadar, bu devlet Türk Devleti (ed-Devletü't-Türkiye veya Devletü'l-Etrak) diye anıldı. Çoğunluğu Arapça konuşan yerli halkın dışında kalanlar için genel dil Türkçe ve kültür Türk kültürü idi. Kıpçak Türkçesi ile yazılmış çok sayıda eser günümüze kadar gelebilmiştir.