Serenayd
@serenayd2
Şu anda okuduğu kitap
Kendini tehlikeye atmaktan korkan kişiye ne yazık ! Çünkü o kişi belki de hiç düş kırıklığına uğramayacak ve peşinden koşacak bir düşü olanlar kadar acı çekme yecek . Ama dönüp de arkaya baktığında ( çünkü her zaman , sonunda dönüp arkamıza bakarız ) , yüreğinden şu sözcüklerin döküldüğünü duyacak : " Tanrı'nın , yaşadığın her güne ektiği mucize tohumlarını ne yaptın ? Yaradan'ın sana bağışladığı yetenekleri ne yaptın ? Hep sini bir çukura gömdün , çünkü onları yitirmekten korkuyordun . İşte , şimdi elinde kalan , yaşamını yitirmiş olmanın kesinliği . " Bu sözleri duyan kişiye ne yazık ! Mucizelere o anda inanacak , ama varlığının büyülü anları geçip gitmiş olacak .
Reklam
“O büyülü ânı anımsıyorum, o andan başlayarak bir evet " in ya da bir “ hayır ” ın varlığımızı tümüyle değiştire bileceği o ânı. Çok gerilerde kalmış gibi geliyor bana, oysa aşkımı buluşumdan, ardından da onu yitirişimden bu yana ancak bir hafta geçti.”
“O an odada kimse yoktu onun için, küçük bi kızken olduğu gibi çocukluğunun yatak odasında yatağının üzerinde dans ediyordu sanki ve bu hareketleri mutlak yalnızlığında kendisi için yapıyordu. Ve işte bu yüzden bu kadar özgürdü. Çünkü henüz hayata adım atmamıştı.”
sessizliğin tadını çıkaran iki mahkûm
Hatta bu sessizlik , birlikte sahip olabilecekleri en güzel şey olabilirdi . Çünkü sadece Benjamin ve Baba vardı . Anne orada değildi . Özgür ve nettiler . Onun güç alanının dışındaydılar . Kaçmayı başaran ve kaçtıktan sonra kendine gelmeye başlayan mahkûmlar gibiydiler . Sessizliğin tadını birlikte çıkaran iki mahkûm . Pek konuşmadılar . Ama belki de o gün , odada etraflarına dikkatle bakınırlarken ve bazen göz göze gelip birbirlerine gülümsediklerinde mutluydular.
Reklam