Okuduğum En Zor Kitap | Re-reading
Kitabı ikinci okuyuşum ve uzun zamandır tekrar okumak için kendimi cesaretlendirmem gerekti. Evet, bu kitap benim şimdiye kadar okuduğum ennnn zor kitap. Sebebi yazım dili değil elbette bizzat anlatılan konu ve şimdi bile okuduklarımı düşünmek boğazımın düğümlenmesine sebep oluyor.
Bu kadar ağır ve duygu yüklü bir kitabı, bana acı verdiğini bile bile neden tekrar okudum? Sanırım sebebi karakterlerle kurduğum duygusal bağ. Üniversite yurdundan tanışan 4 arkadaşın o süreçten itibaren yaşam öyküsünü ve birbirleriyle olan ilişkilerini okuyoruz denebilir. Jude, Willem,, Malcolm ve JB. Birbirinden farklı 4 hayat. Kitabın belli bir kısmından sonra ise ana karakterimiz Jude 'a odaklanıp, çocukluk döneminden bu yana başına gelen kötü olayları okumaya devam ediyoruz ki konunu bu kadar ağır olmasının asıl sebebi tam olarak da bu kötü olaylar.
Kitabı ilk okuyuşumda neredeyse tamamında ağladım fakat bu yaşımda ve bu tecrübelere sahipken acım öfkeye dönüştü ve bin tane neden sorusu sordum kendime. Jude gerçekten de kurtarılamaz mıydı? Süreçte neler olacağını bildiğim halde hep bir şeylerin değişme umudunu da içimde taşıdım.
Psikolojik sağlamlık gerektiren sağlam bir kitaptı, içindeki ağır şiddet ve çocukluk travmalarına sahip bölümleri sebebiyle de özellikle belli bir yaşın üstündeki okurların okuması gerektiğini düşünüyorum.
Okuyucularına şimdiden iyi okumalar diliyorum!
Reklam
Merhaba sevgili okurlar,
Aslında kitabı daha daha uzun bir süredir okumaktayım ve kitap son zamanlarda okumakta en çok zorlandığım kitaplar arasında başköşedeki yerini aldı. Ama bu sizi yanıltmasın sade dili ve akıcı anlatımı ile gayet doyurucu bir özelliği var fakat -isminden de anlayacağınız gibi- bahsedilen konuların belki de zaten bildiğimiz/yaşadığımız olayların ''yalnız değilmişim'' hissiyatıyla şok etkisi yaratan türden olması, her satırda sizi uzun süren düşünce çukurlarına düşürebilir (!) Öğrendiklerimin ağırlığı altında biraz ezildim, çokça zamanın nasıl geçtiğini anlamadan tek bir satıra uzun uzun baktım ama bunlara rağmen bu kitabı bitirebilmek bile bir başarıydı benim için.
Çoğu ebeveyn çocuğunu sever belki ama bunu göstermekte ya da ifade etmekte zorlandığı durumda çocuk yalnızlaşır, ihmale uğrar ve kendi dünyasına bırakılan her çocuk boşlukları hayal gücüne göre doldurmaya çalışır. Böyle bir durum da yetişkin dünyasında kendini küçücük hisseden bir çocuk için oldukça tehlikelidir. Bu noktada kitap belki de yaşadıklarımızın büyüklüğünün farkında olmadığımız durumlarda hatırlatıcı niteliğinde.
Çocukken yaşanılan duygusal ihmalin yetişkinlik döneminde ilişkilerinize nasıl yansıdığını Dr. Lindsay' ın hastalarının başından geçen kısa hikayeler ile empati kurarak çözümlemeye çalışıyorsunuz. Ebeveynlerimizin bulunduğu kategorileri analiz ederek başlıyor kitap ve daha sonra ebeveyn türüne göre şekil alan çocukların ruh hallerini anlamaya çalışıyoruz.
Ders niteliğindeydi anlatılanlar, konuya ilgi duyan herkese tavsiye ediyorum.
