Serhat Arvas

Aç gözlerini kibirli, aciz insan evladı, aç gözlerini toz zerre sine tırmanmaya çalışan zavallı karınca! Özgür olduğunu, asil olduğunu iddia ediyorsun, kendine, bir ömrü sefillikle geçirmiş ama her şeyi hor görmekten bir an olsun geri durmamış zaval liya saygı duyuyorsun, çürümeye yüz tutmuş, fani etine selam duruyorsun. İtibardan saydığın acınası kibirle Toplum'un özü ne sinmiş hayâsız çıkarcılık arasında çalkalanan bu harikulade yaşamın ölümsüzlükle taçlanacağını sanıyorsun.
Reklam
Sonsuzluğun içinde güzeli aradım, yalnızca kuşkuya rastladım.
"Daha gencim, yüzüm çizgilere, yüreğim tutkulara yabancı."
Olmayanı anlamak ve hiçlikten bir bilim yaratmak isteyen insan. Ruhu Tanrı'nın suretinde yaratılmış, eşsiz dehası bir tutam otun karşısında apışıp kalan, bir toz zerresinin hakkından gelemeyen insan!
İnsan, meçhul bir el tarafından sonsuzluğa fırlatılmış kum tanesi, uçurumun kıyısında, düşmemek için bulduğu her dala tutunmaya çalışan, namustan, aşktan, bencillikten, hırstan me det uman, daha sıkı tutunmak için bunlar gibi nicesini erdem den sayan, son çareyi Tanrı'ya sarılmakta bulan fakat azar azar güçten düşen ve an gelip dermansız kaldığında ellerini bırakan ve düştükçe düşen zavallı, çelimsiz böcek.
Reklam