Hayatını değiştirmeyi düşünmeyen, giderek daha az şeye razı olan , hiçbir şeye itiraz etmeyen biri… İşten eve, evden işe yani. Bir gün kendime niye yaşadım ki bunca yılı diye sormaktan korkuyorum.
Bir şeyler insanı törpülüyor. Hayatın kendisi mi, iş mi bilmiyorum. Ama yıpranıyor insan. Böyle giderse hayat tembeli olacağım diye korkuyorum.
Aklınıza eski günler gelince, yüreğiniz cız eder.
Gün geliyor ,insan yaşamak oyununun hiç de kolay olmadığını anlıyor, bir zamanlar mükemmel sandığı işleyişte inanılmaz yanlışlar buluyordu.
Artık dimdik durmaya gerek görmeyecek, duruma göre eğilip bükülecek, mücadele edemediği kuralları kendi hayatına uyarlayacaktı. Bunca insan başka türlü nasıl yaşardı hayat denen bu cehennemde ?