Şermin Demirkapı
@serm1nn
32 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Kalp dediğin bilir imkansızlık şiirini. Bilir de;ya gözlerim? En yaralı yerim benim. Gözlerim gözlerinsiz kalınca ben sabahı nasıl ederim? Kararmaz mı bütün dünya? Ya nasıl öğreteyim sendeki imkansızlığı ellerime? Bir an bile kavuşmayan ellerimiz nasıl da yıkmakta bunca şeyi? Ne tuhaf. Oysa benim başım en çok senin göğsüne yakışırdı. Başım ki, tam omzuna yatmalıktı. Ben artık bu yetim başla hiçbir hayale ağlayamam. Sonra boynum ki dalından düşen bir yaprak. Mevsimsiz sürgün yedim senden ayrı bir ömüre doğarak. İnsan yalnız kalbiyle sevmez ki unutmaya ilk oradan başlasın. Unutmak kör kuyu. Unutmak dipsiz karanlık. Ah, ah. Nereden başlamalı seni unutmaya bilmem ki. Senden başladım unutmaya kendimi. Desem ki ne aşk, ne imkansızlık,ne ayrılık. Olmak istemiş de olamamış bir erik sancısı bizimkisi.
Rastgele yürürken birden aklına geleyim sızlasın için!
Boğazın düğüm düğüm olsun!
Ama ağlama,
Ağlayamayacak kadar yansın için...