Şermin Demirkapı
@serm1nn
32 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Daha şimdiden her türlü sevgiden yoksun bırakılmıştım,hiçbir şeyi sevemezdim, oysa doğa, seven bir yürek vermişti bana.
Dumanlar,hayaller yüzünden derde düşmek! Her şey aydınlık içinde iken birdenbire karanlıklara gömülmek! İnsan bu belaya karşı kendisini koruyamaz mı?
Evet,elbette özlüyordum. Babamı özlüyordum. Büyükbabamı özlüyordum. Ve annemi de. Ama son üç yıldır onlara olan özlemimi bastırmayı başarmıştım. Sonra bir kızla tek bir gün paylaşmıştım. Bir gün. O parkta, kayıp giden bulutların altında uyuyuşunu seyrettiğim ve kendimi uykuya dalacak kadar huzurlu hissettiğim bir gün. O dazlaklara kitap fırlatmasının ardından birlikte sokaklarda koşarken elimi tek bir vücut haline gelmişiz gibi nasıl da sımsıkı kavradığını hala hissedebiliyordum. O eşi benzeri olmayan cömertliğinden faydalandığım gün; mavnayla yaptığımız gezi, dürüstlüğü, hem korkusunu hem de cesaretini belli etme arzusu. Bana kendini olduğu gibi teslim etmiş ve karşılığında ben de ona benliğimin sahip olduğunu bile bilmediğim yönleriyle teslim olmuştum. Ama sonra gitmişti. Ve ben bu boşluğun onun tarafından doldurulduğu güne dek ruhumun aslında ne kadar boş olduğunu fark etmemiştim.
Deliliğin tanımı neydi? Defalarca aynı şeyi yapıp farklı sonuçlar elde etmeyi beklemek.
Özellikle aradığın şeyleri asla bulamazsın. Onlar sen arayışta değilken birdenbire karşına çıkarlar.