Bir yolun ortasındayım…
Sağımda sessizlik, solumda boşluk;
Arkamda bıraktıklarım mı yordu beni,
Yoksa önümdeki belirsizlik mi… bilmiyorum.
İçimde bir ses var, kısık ve titrek:
“Biraz daha dayan…”
Durmak istiyorum bazen,
Sadece durup nefes almak…
Kimse soru sormasın,
Kimse benden bir şey beklemesin.
Ama hayat beklemiyor…
Beni yürümeye zorluyor,
Beni güçlü olmaya mecbur kılıyor.
Ve ben hala yürüyorum…
Her adımımım yorgunluğumu hissederek,
Her nefeste yalnızlığımı içine çekerek.
Çünkü durursam,
Kendi parçalarımın arasında kaybolacağım…
Ve belki de bir daha hiçbir zaman toparlanamayacağım…