"Var olmak mi, yok olmak mi, butun sorun bu!/ Dusuncemizin katlanmasi mi guzel/ Zalim kaderin yumruklarina, oklarina/ Yoksa diretip bela denizlerine karsi/ Dur, yeter! demesi mi?/ Olmek, uyumak sadece! Dusunun ki uyumakla yalniz/ Bitebilir butun acilari yuregin/ Cektigi butun kahirlar insanoglunun./ Uyumak, ama dus gorebilirsin uykuda, o kotu!/ Cunku o olum uykularinda/ Siyrildigimiz zaman yasamak kaygisindan/ Ne dusler gorebilir insan, dusunmeli bunu./ Bu dusuncedir uzun yasamayi cehennem eden./ Kim dayanabilir zamanin kirbacina?/ Zorbanin kahrina, gururunun cignenmesine/ Sevgisinin kepaze edilmesine/ Kanunlarin bu kadar yavas/ Yuzsuzlugun bu kadar cabuk yurumesine./ Kotulere kul olmasina iyi insanin/ Bir bicak saplayip gogsune kurtulmak varken/ Kim ister butun bunlara katlanmak/ Agir bir hayatin altinda inleyip terlemek/ Olumden sonraki bir seyden korkmasa/ O kimsenin gidip de donmedigi bilinmez dunya/ Urkutmese yuregini?/ Bilmedigimiz belalara atilmaktansa/ Cektiklerine razi etmese insani?/ Bilinc boyle korkak ediyor hepimizi:/ Dusuncenin soluk isigi bulandiriyor/ Yurekten gelenin dogal rengini./ Ve nice buyuk, yigitce atilislar/ Yollarini degistirip bu yuzden/ Bir is, bir eylem olma gucunu yitiriyorlar./..."
"Insan, ne yaman bir yapi insan! Akil gucuyle ne soylu bir varlik! Dusunme yetenekleri ne sonsuz! Durusu, kimildanisi ne anlamli, ne guzel! Ne melekce davranislari, ne Tanrica kavrayislari var!"