Günlük yaşayışımızda her birimiz için zorunlu sayılabilecek birtakım toplumsal törenlerde, pek çok “Yoksulu” ellerindeki son meteliğe varıncaya kadar bütün biriktirdiklerini sırf “başkalarından daha kötü durumda olmadıklarını“ kanıtlamak; “başkalarınca ayıplanmamak“ için harcamaya zorlayan yoksulluk gururuydu.
Bu dünyada insan insana ancak kötülük edebiliyor, anlamsız bir takım biçimcilikler nedeniyle bir damla olsun iyilik yapabilme hakkına sahip değiliz. Çok saçma bir şey bu.