Kişi yaşamı neticelendirimediğinden ölme hakkında bildiklerini unutmuştur. Performans öznesi de kapanış yapmayı, neticelendirmeyi beceremez. Daima daha çok performans sergileme baskısı altında parçalanır.
Her kapanış şiddet değildir. Barış konusunda kapanış niteliğinde bir anlaşmaya varılır. Dostluklar kurulur. Dostluk kendi içinde bir kapanıştır. Aşk mutlak kapanıştır. Mutlaktır çünkü, kişinin benliğini teslim etmesini, yani ölümü şart koşar. "Aşkın hakiki esası" tam da "kendine dair bilincini bırakmaktan", kendini bir başka benlikte unutmaktan ibarettir.
Başka'ya sahip olmak, ona el koymak ve bilmek mümkün olsaydı, o Başka olmazdı. Sahip olmak, bilmek, el koymak... bunların hepsi Becerebilmek'in eş anlamlılarıdır.