Sevaland
@sevaland
124 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Farklı farklı hikayelerle anlatılan hepsinin temelinde yalnızlık olan hayatlar. Hepsi de ayrı güzeldi, hem ağladım hem güldüm, çok duygulanıb çok eğlendim. “Tıkırtı” da nasıl beklenmedik şekilde ağladıysam, “Nokta Nokta Gül”de de qynı şekilde çok güldüm. Seyahat zamanı dinlemek için muazzam bi’ kitaptı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabın özeti: eğer kendini kaybettiysen, hangi adımı atacağını şaşdıysan kaybettiğini arayıpta bulamadığını çok uzakta aramamak lazım, dönüp kendi içine bi yolculuk yap.
Ben çokta kişisel gelişim kitaplarını okumayı sevebilen birisi değilim. Ancak Yan Pasaj yayınevinde basılan kitaplar gibi gelişim böyle güzel öykülerin arasına saklandıysa bi çırpıda bitiriyorum. Öyle çok şey öğrendim demem belki, ancak çok şeyi yeniden hatırlattı. Çok akıcı, acı tatlı ekşi bi kitaptı. 6 yıldır bir radyoda didinerek çalışan ve de kendinden çok şey veren Emma isimli bi radyo muhabiri bir gün bir yazarla röportaj yapar ve bu sayede yazarın yeni yayınlayacağı anketin deneme ekibine katılma şansı kazanır. "Kendini bulma yolculuğu" anketi.
“Kendini bulmaktan kastınız nedir?”
“Artık kaçmayı bir kenara bırakıp nihayet yaşamaya başlamak için kendini tanıması.”
Bu yolculuk 9 epostalık muazzam hatırlatıcılarla dolu bi yolculuktu. Kitap Küçük Prens'ten "Büyüklerin hepsi birer çocuktu (ama çok azı bunu hatırlar)" alıntısıyla başlıyor ve aslında ilk noktadan neyi unutmuş olduğumuzun kıvılcımları o andan bize hissettiriyor. Epostalar ilerledikce Emma da aslında başarılı olmaktan çok daha önemli adımı atmayı unuttuğunu anlıyor. Mutlu olmayı. Başkalarının nasıl tepki vereceğini bilemeyeceği gibi hayatın ne türden olaylar sunacağını öngörebilmez veya tahmin edebilmesi de mümkün değil. Öte yandan, karşısına çıkan olaylara vereceği tepkinin nasıl olacağını o belirleyebilir; Özgür iradesinin ve gücünün farkına varıyor. Artık hayatında fırtınanın dinmesini bekleyerek değil; yağmurun altında dans etmeyi öğrenerek yaşayacağı için kendisine söz veriyor.
"Hayat bize ardı ardına farklı seçenekler sunuyor ve uyandığımız andan itibaren bunlar arasından seçimler yapmaya başlıyoruz."
"İnsanlar şeyler yüzünden
Bazı kitaplar vardır okurken insan hissediyor ki , yazar, sırf okunsun diye bazı olaylar yazımış, kitap abartıldıkca abartılsın diye olayları allayıp pullayıp servis etmiş diye.
Ancak bazı kitaplarsa aynen Onsra gibi hissettirir; sanki yazar elini klavyenin üzerine koymuş ve o evrendeki olayları aynen bizler okuya bilelim diye yazıya dökmüştür.
Gökçen Koçan’ın Opia hikayesini okumuştum ve Onsra kadar olmasa da çok sevmiştim. Dolaşırken başka hangi hikayesi tamamlanmış diye bakıpta Tutulmayı bulmuştum ancak konusunu okuyunca sevemem ben bu konuyu diye düşünüp okumamıştım. Ancak yazın o hikayenin konusunu unutup başlamıştım okumaya ve sevmediğim olaylar olduğunda bile nasıl güzel yazıpta insana hikayeyi ve oradaki karakterleri sevdiriyor diye hayran kalmıştım. Hala daha o karakterleri düşünürken kalbimin nasıl ısındığını hissedebiliyorum. İnşAllah bir gün o kitapları da kitap halleri ile okuruz. Çünkü aile gibi hissettiren kitapları okumayı seviyorum ve heleki bu aileler gerçeklerle bu kadar içiçeyse.
Kısacası Gökçen Koçan geldi sevdiğim yazarlar köşesine kondu.
Onsra hakkında konuşmaya geçelim dersekte burada inceleme yazmayalı o kadar çok oluyor ki ne desem boş kalacak bir kitap için parmakları klavyeye koymaya karar verdim. Sadece düşünce duygularımı yazacak olsam bile spoiler içerebilir, dikkat ediniz.
Oof mu desem, ah mı desem, ay mı desem, yaaa mı desem diye arada kaldığım bir seriyi okuyup bitirdim. Seri kitapları tamamlandıktan sonra peşpeşe okumayı sevdiğimden Onsra serisini beklettim de beklettim. Bekledikce sabırsızlanmış olsam bile değdi ve ben bütün bir seri hakkında buraya yazmaya geldim.
İlk kitap ve son kitap benim için mükemmeldi. Kimsesi olan kimsesizler Jülide ve Alp Aslan bir barda karşılaşır. Jülide barut kokusuna koşmuşken Alp Aslan şahsi
Kitap sanki 15 yaşımdayken izlediğim bir filmmiş gibi akıp gitti. Garipdi. 10/10luk değildi, ancak kitabın bana verdiği tüm duguları ve cümleleri sevdim.
Merhaba herkese.
İlk olarak demek istediğim bu bir incelemeden çok benim kalbimden geçenler olacaktır ve Asil serisi hakkında bir sürü spoiler içerecektir.
Emma Chase`in kalemi çok mehşur ve onun kalemiyle ilk kez dava özetleri serisiyle tanıştım özelliklede Onay kitabı ve Sonsuz novellası o kadar güzel ve aynı zamanda dokunaklıydıki yazarın diğer kitaplarıylada meraklandım ve dexin son olarak çıkardığı Asil kraliçe dikkatimi çektiğinden Asil serisini baştan okuyayım dedim.
İlk kitabı Asil teklifti ve ben bu kitabı okuduğum zaman seriye başlamama neden olan Asil Kraliçe kitabını okuyamayacağımı, okusam bile onun mutlu sonunu görsem bile üzgün olacağımı anladım. Çünkü, Asil teklif, Kraliçe Lenora`nın uçak kazasında kaybettiği evladından olan torunu Prens Nicholas hakkında. Ve Asil Kraliçeyse Kraliçe Lenora hakkındaymış, eskiye dayanan bir hikaye, yani biz bu ilk kitaplarda aslında Asil Kraliçede verilmiş olacak olan mutlu sondan sonrasındaki hüzünleri ve geriye kalanların nasıl kendi mutlu sonlarını yazdıklarını okuyoruz.. Bilmiyorum, 4. Kitabını okumadan onun hakkında bu kadar şey görmüş olmak beni bu kanıya vardırdı ve kötü hissettirdi. Kitapta bir kısımda Prens Henry şöyle diyor. “Sarah, en iyi mutlu sonların düğünle bittiğini söyledi. Fakat eğer bir kraliyet düğünü gördüyseniz, aslında hepsini görmüş sayılırdınız. Dantel kolları olan beyaz bir gelinlik, askeri üniforması içindeki şık damat, altın işlemeli at arabaları, kalabalık ve sevimli nedimeler...Gerçek hikâye ise bundan sonra başlardı. Sadece bir avuç insanın bildiği ve çok daha azının görebildiği hikâye...” Galiba ben de artık gerçek hikayesini gördüğüm için Asil Kraliçeyi okuyupta hüzünlü olamayacağımı düşünemiyorum.
Asil teklif kitabı tam çerezlikti ve Prens Nicholas tam bir lider gibi davranıyordu,
