ve bir gün
kötü hissettiğinde ama elin rehberde
hiç kimseye gitmediğinde,
anlayacaksın…
aslında en çok kendini aradığını.
çünkü bazen insan,
kimseye anlatamayacak kadar yorulur;
ama yine de biri sorsun ister:
“iyi misin?”
ve o gün fark edeceksin,
en zor yalnızlık kalabalıkta değil,
anlatacak kimse bulamadığında başlıyormuş.
ama yine de geçecek.
çünkü kalbin, en karanlık gecelerde bile
sabahın yerini ezbere bilir.