Aslında, kabul etmek gerek ki, insanın gözle görünenlerden başka şeylerle ilgilenmesi ciddi bir deliliğe delalet eder.
Mazide kalmış biçimler arasında el yordamıyla ilerlerken kaybolabiliyor insan.
İnsanın geçmişinde artık kımıldamayan ne de çok nesne, ne de çok kişi var öyle ürkütücü...
Zamanın mahzenlerinde yitirilmiş canlılar ölülerle birlikte o kadar uyumla uyuyorlar ki daha şimdiden aynı gölge örtüyor gibi onları.
Yaşlandıkça insan kimi uyandıracağını karıştırıyor; canlıları mı, ölüleri mi?
Uykuya dalıverdi, mumun gölgesinde. Dayanamayıp yüz hatlarını ışıkta iyice incelemek üzere doğruldum. Uyurken başkalarından farkı yoktu. Çok sıradan gibiydi. Oysa iyileri kötülerden ayırt etmeyi sağlayacak bir şeyler olsaydı hiç de fena olmazdı aslında.
Garibanlar asla, ya da neredeyse asla sormazlar, katlandıkları şeylerin nedenini, niçinini. Birbirlerinden nefret etmekle yetinirler, o kadar.
Aşk,alkole benzer, ne kadar iktidarsız ve sarhoş olursanız, kendinizi o kadar güçlü ve akıllı sanırsınız, aynı zamanda da her istediğinizi yapmaya hakkınız olduğunu düşünürsünüz.