Hayatımın en muhteşem ve en zorlu yılı oldu. Her
şeyin geçici olduğunu öğrendim. Anıların. Duyguların.
İnsanların. Çiçeklerin. Öğrendim ki aşk fedakârlıkmış.
Her şeyi feda etmek. Ve acıtmasına izin vermek. Yaralanabilir olmanın asla yanlış olmadığını gördüm
çünkü hassas kalmanın çok zor olduğu bir dünyada
sert olmayı seçmek kolay yol sadece. Öğrendim ki her
şey ikilikler içinde. Ölüm ve yaşam. Keder ve neşe. Tuz
ve şeker. Sen ve ben. Evrenin dengesi bu. Çok canımın
yandığı ama çok iyi yaşadığım bir yıl oldu. Yabancılarla dost oldum. Dostlarıma yabancılaştım. Naneli ve
damla çikolatalı dondurmanın her şeye iyi geldiğini
fark ettim. Ve baktım ki her acıda annemin kolları
yok sarılabileceğim. O sıcak enerjiye odaklanmayı
öğrenmeliyiz. Daima. Kollarımız ve bacaklarımızı
ona batırıp dünyaya sevgili olmalıyız. Çünkü birbirimize
nazik olmayı öğrenemezsek nasıl en çaresiz yanmıza
nazik davranırız.