"Hayır!" diyorum yumruklarımı sıkarak, "Mantıklı bir sebep istiyorum."
"Sebebi yok, anlaşamıyoruz." gibi komik bir bahane ile karşılaşıyorum.
"Sevmediğini söyle; söz, aramam sormam." diyorum. Eminim çünkü sevildiğimden.
Söylemiyor, " Yani seviyor." diye içimdeki o komik umutla yalvarıyorum. Madem seviyor , kıyamaz zannediyorum. "Kanımın son damlasına kadar savaşayım." diyorum, "Anlık duygudur." diyorum, bekliyorum, sabrediyorum. (...) aklım almıyor.