Günlerdir kaçtım, savaştım, bekledim, intikam aldım… Edmond Dantès’in ağır hikâyesini bitirdim. Monte Cristo Kontu, bana hem adaletin hem de affetmenin ağırlığını gösterdi.
İlk kitapta Dantès’in kaçış planı, zindandaki gelişimi ve intikamını ilmek ilmek örmesi beni en çok etkileyen kısımlardı.
Bazı yerlerde çok sıkıldım, olaylar çoğaldıkça karakter sayısı da arttı ve zaman zaman kafam karıştı. Ama her şeye rağmen intikamının gelişini zevkle okudum.
Sonunu belki bambaşka hayal etmiştim ama yine de kalbime dokundu.
Ey insanlık! Hayvanların en bencili, tüm yaratıkların en benmerkezlisi, dünyanın sadece kendisi için döndüğüne, günesin sadece kendisi için parladığına, ölümün sadece kendisini yok edeceğine inanır; yüksekçe bir otun üzerinde Tanrı’yı lanetleyen bir karıncadir!