Düşünüyorsun da bilgi hiçbir şey aslında. İnsanın içinde olmalı bazı meziyetler. Şefkat, sağduyu, öngörü, hızlı düşünme ve değerlendirme yetenekleri istiyor annelik. Bunlar da öyle kitaptan, pedagogdan öğrenilemez. Hani şu mizaç dedikleri şey var ya, mizacında olmalı insanın.
Üstelik çocuk ne bir masa, ne de kundura. Ve hayat da atölyedeki gibi senin belirlediğin koşullarda geçirilen vakitlerin toplamı değil. Kendiliğinden gelişen sayısız durum, olay ve bileşen içinde, durun bir kitaba bakıp geliyorum diyecek halin yok.
Bilgi rahatlatıyor insanı, tamam diyorsun, bak doğru yapmışım, hah işte tam da benim düşündüğüm gibi. Pek çok zaman doğrulamıyorsun ve bu sana kendini iyi hissettiriyor. Bazen de okuduklarını ve dinlediklerini uyguluyorsun harfi harfine.