Yaşama sevinci korunmalıdır. İnsanın nefes alıp veriyor olmaktan dolayı bir neşe ve sevinç taşıması lazımdır.
Sayfa 86
Reklam
İstediğimi giyeyim, bu sınırlı dünya hayatının elemini çekeceğim! Ben yalnızca oyunla oyalanacak kadar genç, ve arzusu yaşayamayacak kadar ihtiyar değilim, dünya bana ne bağışlıyor? Sürekli yoksunluklara katlanmak, benim payıma düşen bu. Yaşam boyunca, her saat, her kulağa fısıltııyla ulaşan nakarat bu. Sabahları hep korkuyla uyanırım. Gerçekten tek arzumu bile yerine getirmeyecek olan ve bir sevinç belirtisini bile ısrarcı bir terslikle yıkan, içimin yaratıcılığını bin türlü çirkin zorlukla sabote eden gündüzü görünce, ağlamak gelir içimden. Gece çöktüğü zaman, yatağıma kaygılarla uzanırım. Çünkü yatakta da dinlenmek yazgı değil. Kabuslar beni korkutur. Göğsümdeki tanrı, en derinden beni devindirir. Olanca gücümün üstünde yerleşen akıl, dışarda beni eyleme geçemiyor. Böylece hayat, benim için bir yük oluyor. Ölümü özlüyorum. Hayattan iğreniyorum! 
Beklenmedik bir felaket anında, bu felaketin dışında kalan insanlarda hep görülen, dile getirdikleri en içten acıma, acıları paylaşma duygularına rağmen, hiç kimsenin, en yakınlarımızın bile, kapılmaktan kendilerini alamadıkları tuhaf bir sevinç duygusu içindeydiler.
O kadar çok sevinçli ve acılı anlar yaşadım ki
İster sevinç olsun ister büyük acı
Tepki göstermem işin başında
William Shakespeare
Reklam
Reklam