Bazen gereğinden fazla düşünüyorum.
Bir şeyi yaşamak yerine onun üzerine düşünmeye başlıyorum. Sonra düşündüğüm şeyi de düşünüyorum. Bir süre sonra ortada yaşanmış bir şey kalmıyor, sadece kafamın içinde dönüp duran ihtimaller, senaryolar ve yarım kalmış kararlar kalıyor.
Ama bundan önce başka bir şeye bakmak lazım.
Benim gereğinden fazla yapma gibi bir huyum var.
Sevmek de öyle. Planlamak da. Beklemek de. Düşünmek de.
Normal bir şey elimde büyüyor. Sanki her şeyi sonuna kadar anlamam, kontrol etmem, eksiksiz yaşamam gerekiyormuş gibi davranıyorum. Sonra hiçbir şey başlamadan yoruluyorum.
Düşünmek ilk başta iyi hissettiriyor. Kendimi hazırlıklı sanıyorum. Ama bir yerden sonra düşünmek düşünce olmaktan çıkıyor; hareket etmemek için kurulan görünmez bir düzen oluyor.
Saatler geçiyor, günler geçiyor. Yapabileceğim şeyler duruyor ama ben hâlâ onların etrafında dolaşıyorum.
En kötüsü de şu;
İnsan bir süre sonra kendi kafasının içinde gerçek sandığı bir hayat kuruyor.
Üzülüyor ama yaşamadığı şeylere.
Kırılıyor ama söylenmeyen sözlere.
Kendini suçluyor ama ortada işlenmiş bir suç bile olmuyor.
Ve böyle olunca iyi gelen şeyler de etkisini kaybediyor.
Bir şey güzel olsa bile fazla düşününce eskimiş gibi geliyor.
Bir şeyi istemek bile yorucu oluyor.
Kendime yaklaşmak yerine kendimden uzaklaşıyorum.
O zaman ?
Sevdiğim kadını rahatsız etmediğimi bilmem gerek ve ebeden sevmeye söz verdiğimiz gibi doyasıya sevmek sevişmek gülmek eğlenmek ağlamak için O İSTİYORSA, O DERSE buyursun her yerim apaçık...
Kıymetlim 🧡
Bir insanın yaşadığı ve yaşayacağı ömür taş çatlasın 60 sene nadiren 100 seneyi bulur ve bu ömür çizgisi boyunca insan insanı niye üzer niye yok sayar ve niye kayıp etmek için herşeyi dener anlamıyorum hafız sevmek varken aşık olmak varken mutlu ve huzurlu olmak varken neden kayıp etmek ister anlayamıyorum hafız
Biri size beni ne kadar seviyorsun dediğinde bir serçenin göz yaşı kadar seviyorum diyin çünkü serçe göz yaşı dökünce ölür.
Bende seni bir serçenin göz yaşı kadar sevdim çünkü
Mehmet Emin Güzel