Pilon küçük bir çocukken ne kadar mutlu olduğunu anımsadı. “Ne dert vardı ne tasa, Pablo. Günah nedir bilmezdim. Öyle mutluydum ki.”
“Bir daha hiç mutlu olmadık,” diye onayladı Pablo kederle.
“Yaşamın ana caddesi cömertlik adına iki yol sunuyorsa ve bunlardan yalnızca bir tanesi seçilebiliyorsa, en iyisinin hangisi olduğunu kim tartışabilir ki?”
“En büyük iyiliği yapmaya muktedir bir ruhun aynı zamanda en büyük kötülüğü yapabilecek bir ruh olduğu, tarihte defalarca doğrulanmış ve kaydedilmiş bir olgudur.”
“İnsan fakirken, şöyle düşünür: ‘Param olsaydı, yakın dostlarımla paylaşırdım.’ Ama diyelim ki parası oldu, bütün o hayırseverlik uçup gider. Sende de böyle olacak, benim sâbık dostum. Artık dostlarına tepeden bakacak hale geldin. Mallı mülklü adamsın artık. Seninle her şeyini, konyağını bile paylaşan dostlarını unutacaksın.”