Yürü yanıp tutuşsan da alevleriyle ihtirasın. Ve o alevleri ölümün seni kollarına alacağı sonsuz anın yağmuruyla söndür.
Unutma ki seni olgunlaştıracak bir sevginin kollarında yansan da yanmasan da toprak olacaksın ve bir gün toprak yeniden sen olacak.
Yan öyleyse...
Öyle bir yan ki tanıyamasın seni görenler.
Öyle bir yan ki anlayamasın insanlar neden ve niçin yandığını.
Yan ve yak gönüllerde bir meşaleyi sonsuza değin.
Ne insanlar seni mutlu edebilir ne dünya.