Seyduna72
@seyduna72
Sesimi Duyan Var mı?6 Şubat
Sahi siz duydunuz mu sustuklarımızı?
Hayat devam ediyor… mu gerçekten?
Birinci yıl… Bir yıl 365 gün müydü? Peki neden ben 365 yıl geçmiş gibi ama aynı zamanda da bir saniye bile geçmemiş gibi hissediyorum?
Bir daha gökyüzünü, güneşi, denizi, sevdiklerinizi göremeyeceğinizi, artık her şeyin bittiğini düşünüp yaşamdan koptuğunuzu hissettiniz mi? Ölüm ve yaşam arasındaki o ince çizgide ölüm tarafına geçip sonra tekrar yaşama dönmeye çabaladınız mı? Sevdiğiniz birinin üç gün enkazın altında sağ olduğunu bilerek her an işte şimdi kurtulacak diye umut ettiniz mi? Kurtaramadıklarında ise keşke en baştan ölseydi de acı çekmeseydi diye düşündünüz mü? Üç gün daha fazla yaşamasına üzüldünüz mü? Ya da nerede olduğunu bile bilmediğiniz bir yakınınızın iki ay sonra cenazesi bulununca hiç olmazsa cenazesi bulundu, diye düşünerek mutlu oldunuz mu? Yaşadıklarınız sonrası keşke o ölenlerden biri olsaydım, diye düşünüp hayıflandınız mı mesela?
O ilk anlarda şehre sanki rastgele bombalar atılmış gibi görüp etrafı şaşkınlıkla
, sanki cehennemden bir görüntü gibi izlediniz mi? Daha önce sadece insanların değil bir şehrin de ruhu olabileceğini ve şehrinizin o ruhu kaybettiğini görüp her an üzüldünüz mi? Etrafta hayatta kalmaya çalışan insanları yüzlerindeki o dehşeti, boşluğu, yüzlerindeki ölümü gördünüz mü? O cehennemin içinden uzaklaşmak isterken etrafa bomboş gözlerle, ölüm dehşeti içinde bakıp bir daha asla normal olmayacağınızı düşündünüz mü? O cehennemden çıktığınız ilk anda aslında her şeyin normal olduğunu, hayatın normal aktığını, sadece bulunduğunuz yerde kıyamet yaşandığını görüp büyük bir şaşkınlık ve derin bir boşluk hissi yaşadınız mı?
Siz yanlışlıkla yere düşen bisküviyi doğru düzgün bir şey yiyemediğiniz için ağzınıza atıp yediniz mi hiç? Ya da normalde çorapla bile
Seyduna72
...