Seyfullah Kaya
@seyfullahkaya
50 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Kahretsin, yalnızca işimde değil, kadınlarla bile başarılı olamamıştım hayatta. Üç evlilik eskitmiştim. Her defasında çok iyi başlamıştık. Ama ardı arkası kesilmeyen küçük tartışmalar zamanla her şeyi yiyip bitirmişti. İncir çekirdeğini doldurmayacak şeyler yüzünden birbirimize sayıp sövmüştük. Sebepli sebepsiz her şeye sinirlenir olmuştuk. Gün be gün, yıl be yıl birbirimizi öğütmüştük. Karşılıklı yardımlaşma yerine birbirimize uzanan ellerimizi keskin kılıçlarla kesmiştik. Diyaloğun yerini iğneleme almıştı, bitip tükenmeyen bir iğneleme. Her şey ucuz bir rekabete dönüşmüştü. Bir kere içine girdikten sonra, artık alışkanlığa dönüşen bir rekabet. Hatta bırakmak istemediğin bir yarış. Ve bir gün yarış sona erdiğinde senin için her şey sona ermiş oluyordu. İşte şimdi oturmuş, yağmuru dinliyordum. Eğer şimdi ölüp gitsem, bir kişi bile benim için tek damla gözyaşı dökmezdi. Böyle bir şeyi istediğimden değil, ama garip bir durumdu yine de. Benim gibi hayatta başarısız olmuş bir zavallı benden daha yalnız olabilir miydi? Ama yine de yalnız değildim, benim gibi zavallı moruklarla doluydu dünya. Oturup yağmuru dinlerken hayatımı ne uğruna harcadığımı düşünüyordum. İnsan bu hüzünlü düşünceye kapıldığı an yaşlandığını da farkediyordu.
Kuşkusuz sokakta yaşayanların arasında da çok iyi insanlar vardı. Ve onlar zavallı falan değillerdi, yalnızca sistemin dişlileri arasındaki yerlerini almamışlardı. Ortada çok iyi kurulmuş bir tuzak vardı aslında. Belirli bir yaşam standardını tutturmanın bedeli, sistemin önüne çizdiği sınırların arasında sıkışıp kalmaktan geçiyordu. Sınırları reddederek özgür yaşayan, ama yine de başını sokacak bir ev bulabilenlerin sisteme karşı önemli bir zafer kazandıklarını rahatlıkla söyleyebilirdim. Kendimi şanslı sayabilirdim, ama kuşkusuz düşünmeden hiçbir adım atmamamın rolüde vardı bunda. Her şeye rağmen dünya boktan bir yerdi, ve insanların çoğunun içinde bulunduğu durum bana hüzün veriyordu.
Dünyadaki herkes boku yemiş durumdaydı aslında. Yaptığı işten kârlı çıkan hiç kimse yoktu. Yalnızca kazanç yanılsamaları vardı insanların elinde. Hiçbir şey elde edemeyeceğimizi bile bile bir yerlere koşturup duruyorduk. Günden güne hayatta kalmayı başarmak biricik amaç haline geliyordu.
Bir zamanlar benim de yaşamdan zevk aldığım günler olduğunu hatırladım. Öyle müthiş günler değildi, ama yine de fena sayılmazdı. Üç kere evlenmiş, üçünde de boşanmış birisiydim. Neden doğduğumu ve neden şu anda kendimi ölmeye hazır hissettiğimi bilmiyordum.