Susmak yalnızlığın ana dilidir, ömür hanım, şiiridir, beni konuşmaya zorlama ne olur.Sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum.Geriye bir büyük sessizlik kaldı yüreğimde kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük... Yalnızım ömür hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi karanlıklar içre, öyle yitik, öyle üzgün yalnızım... Sularım toprağa sızıyor bak.Yüzümü geceler örtüyor.Binlerce taş saklanıyor içimde.Kim kimin derinliğini görebilir,hem hangi gözle?
"Ömür hanımla güz konuşmaları"