Kullarım sana beni sorduklarında bilsinler ki şüphesiz ben yakınım, bana dua ettiğinde duacının dileğine karşılık veririm. Şu halde benim davetime gelsinler ve bana iman etsinler ki doğru yolu bulalar.
Durumunu ciddi bulduğum bir yaralıya yaklaştım ama o beni derinden sarsan bir cümleyle karşıladı...
“Benim yaram hafif, şu kardeşlerimle ilgilen...”
Eliyle başka yaralıları işaret ediyordu. Diğer bir yaralıya gidiyorum o da ötekini işaret ediyordu.”
İşte kardeşliğe adanmış yürekler... İsar seviyesinden kardeşliği tadanlar...
...Böylece insan ırkının diğer yarısına karşı, belli belirsiz, yeni bir tutum geliştirirken buldum kendimi. O ya da bu sınıf ya da cinsiyeti bir bütün halinde topyekün suçlamak saçmaydı. Büyük insan kitleleri hiçbir zaman yaptıklarından sorumlu değillerdir. Kendi denetimlerinde olmayan içgüdülerle yönlendirilirler...