Shahin
@shango
Kitablara sığındım...
Şimdiye kadar hiçbir kilise, hiçbir belediye intihara karşı muteber bir gerekçe icat etmemiştir. Hayatı artık kaldırmayan kíşiye ne söylenebilir? Hiç kimse başkasının yüklerini kendi üzerine alacak halde değildir. Diyalektiğin elinde, tartışılmaz ıztırapların ve teselli bulmamış binlerce apaçık olayın saldırısına karşı hangi güç vardır ?
Íntihar, insanın ayırt edici özelliklerinden, keşiflerinden biridir; hiç bir hayvan bunu yapamaz ve melekler bunun ancak farkına varabilir; intiharsız insan gerçekliği, daha az meraka değer ve daha renksiz olurdu.
Reklam
Dinlerin kendi elimizle ölmeyi yasaklamalarının nedeni, bunda, tapınakları ve tanrıları aşağılayan bir itaatsizlik örneği görmeleridir.
Bu dünya elimizden her şeyi alabilir, bize her şeyi yasaklayabilir, ama kendimizi yok etmemizi engellemeye kimsenin gücü yetmez. Bütün aletler buna yardımcı olurlar, bütün uçurumlarımız buna davet ederler bizi; ama bütün bu içgüdülerimiz de karşı çıkar. Bu karşıtılık ruhumuzda çıkışsız bir çatışma geliştirir. Hayat üzerine düşünmeye, onda dipsiz bir boşluk keşfetmeye başladığızds, içgüdülerimiz kendilerine çoktan rehber süsü vermişnve fííllerimizi yönlendirmeye başlamışlardır bile.
Ufukta hep bir tanrı tehdidi görünmektedir.
Beklenti içinde, henüz olmayanın íçinde yaşamak, gelecek fíkrinin varsaydığı kışkırtıcı dengelsizliği kabul etmektir. Her nostalji, şimdiki zamanın bir biçimde aşılmasıdır. Pişmanlık halindeyken bile dinamik bir nitelik taşır: Geçmişi zorlamak istenir; geri dönüşsüz olan şeye itiraz etmek, geriye doğru hereket etmek istenir. Hayat ancak zamanın ihlàl edilmesiyle bir içeriğe kavuşur. Başka yer saplantısı, ànın imkànsızlık da nostaljinin kendisidir.
Reklam