İnanç neşelidir sevgili okuyucu. İnancı, asık suratlı insanların inhisarından kurtarmak gerek, inanmak insanın içini sevinçle doldurur ve o sevinç insan ilişkilerinden içinde yaşadığımız dünyaya dek, dokunduğu her yeri onarır, güzelleştirir.
Sen beni bir insan olarak dinle. Benim acımı muhatap kıl. Ben sana baktığımda bir insan göreyim. Acınla konuşabileyim. Ben neyi yanlış yaptığımı sorayım kendime, sen kendi kuşkularını büyüt.
Yani, başkasında benim kavrayışıma sığmayan bir şey, bir ayrılık boyutu, bir başkalık vardır. Benim bilgimin sınırlarını aşan şey, kabullenmeyi talep eder.