overthinker
@shisaenari
read fast, die young | bookstagram: senaluvsreading
Beni bu kitabın çok dokunaklı ve harika olduğuna ikna edemezsiniz.
Şehir atmosferini iliklerime kadar hissetmekten hoşlandığım, konusu çok merak uyandırıcı ve vaat edici başlamıştı ki romantik bir ilişkiyi düşünmeyen (yersek) ikilinin birbirlerini gördükleri ilk andan itibaren etkilenmeleriyle benden ilk olumsuz duyguyu aldı.
Sonraki en büyük eksisi ise, Clementine'ın istisnasız her seferinde, diyalog arası olması fark etmeksizin teyzesinin ne kadar çılgın bir kadın olduğunu beş sayfa anlatmasıydı.
Bu tekrarlarla akışı bozan beş sayfalar yerine çiftin daha fazla birlikte vakit geçirdiği, zamanı büken yedi yıldaki 7'nin ve dairenin hikmetinin sorgulandığı sahneler yazılabilirdi.
Iwan'ın yemeğe duyduğu tutku dışında hiçbir yönü beni etkileyemedi. Bekleyeceğini söyleyip harem kurmasına rağmen Clementine'la yeniden karşılaştıklarında "Hiçbiri sen değildi, seni unutturamadı." palavrasını sıkıp araya hiç zaman girmemiş gibi kaldıkları yerden devam etmeleri ayrı bir kopukluktu benim için. İkisi de ne olduğunu hiç sorgulamadı. SihirLi İşTe, UğuRlU iŞtE deyip geçtiler. Ben bizi yoğun bir bilime boğsun demiyorum ama bu kadar hafif bir yüzeyselliğe vursun da istemiyordum. Günümüzde de Clementine peki bize ne oldu, bir dahaki karşılaşmamızda sana ne söyleyeceğim, ya geçmişteki sana farklı bir şekilde müdahale edersem bugünü değiştirmiş olur muyum gibi soruları aklına bile getirmedi.
Ayrıca isterseniz siz bana geri kafalı deyin, ben de size yanlış batılılaşma ürünü diyeyim, ama çiftlerin önceki ilişkilerinden ve hatta tek gecelik ilişkilerinden bu kadar rahat bahsetmesi, onlar için eskide kalmış olsa bile hâlâ var olan insanları bir espri haline getirmeleri, "Pratiklerinin kaymağını ben yiyordum..." gibi cümle kuran bir kadının duruşu benim için sıfırdır, hiçtir, eksidir. Böyle
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu trope'ta okuduğum ilk kitaptı ve şaşırtıcı şekilde sevdiğimi söyleyebilirim.
Mümkün olduğu kadar gerçekçi yazılmaya çalıştığını okurken sürekli hissettim ve bu çabadan hoşlandım.
Bo'nun karakteri ve davranışları, kitabın imajı için o kadar iyiydi ki... Çift olarak ayrı tatlılardı; engelleriyle barışık olmaları ve birbirlerinin en çok da engellerini sevmeleri harikaydı.
On yıl sonraya götürüldüğümüz o son sahne!!! Karakterlerin ileride ne yaptığını görmekten hep keyif alıyorum, Durand ailesi de çok güzel büyümüştü.
Sadece aklımda eğer "yanlışlıkla/beklenmedik" bu hamilelik olmasaydı yine birbirlerini arayıp bir ilişkiye başlarlar mıydı yoksa mecburiyetten doğan bir duyguya teslim mi oldular diye bir soru kaldı. Yazar, bu ikilemi gidermek için karakterleri de aynı konu hakkında konuşturmuş olsa da yüzde yüz ikna olmadım gibi...
Bir tane esas/büyük olayın dahi bulunmadığı ama gereksiz hiçbir sahne de bulundurmadığından su gibi akan, okuma hızı dostu, orta hâlli bir romantizmdi.
Sürükleyiciliği, olay örgüsü, dilinin gereksiz detaylardan uzak ve yeterli olması güzeldi. Konu ve konunun işleniş biçimi de daha özgün olsaydı daha da güzel olurdu. Ama genel olarak türde önerebileceğim, beğendiğim bir kitap oldu. Ancaakkkk, bir nokta var ki kitaptaki kopuklukların önüne geçiyor; sonunun yarım kalmışlığı. Berbat bir sona sahip. İnsan neden bu kadar emek verdiği bir kitaba böyle sonu layık görür bilmiyorum, potansiyel harcamaktan ne keyif alıyorlar anlamıyorum. Ve bu yarım kalmışlık kitabın olumlu yönlerini de gölgeledi benim için. Daha birçok lazım olan ve yazılmamış sahne vardı. Bir 50 sayfa daha uzun olsaydı, her şey oturtulsaydı şahane olurdu. Ama bu haliyle çok yazık etmiş. Yani kitapların finalleri nezdinizde önemli bir paya sahipse uzak durabilir; bir yere bağlansın yeter diyorsanız tercih edebilirsiniz. <3 3/5
Bu kitaba dair beklentilerim yüksekti.
Ancak ta en başta, çiftin karşılaşma şekli ve aşklarının (yersen) temelini oluşturan bağın tamamıyla fiziksel/yüzeysel olması beklentilerimi doğrudan çökertip bıraktı.
Kitabın sonuna dek ne Griffin'in ne Winn'in karakterlerine has bir özellik okuyabildik ne de duygusal bir bağ kurmalarına şahit olabildik. Varsa yoksa yataktı. Ruhsal hiçbir incelikleri yoktu ne yazık ki.
Winn'in sürekli zeki aktarılması inanılmaz komik ve sıkıcıydı. Doğruları düşünüyorsa bile hiçbir şey yapmıyor, kaplumbağa gibi ilerliyordu soruşturmada. En sonunda da zaten oltaya düştü. Başrol kadınların zorlama bir akıllı, zeki olduklarını okuyucuya kabullendirme çabası bana çok ıhlık geliyor. Mesela kuru kuru "O çok zekiydi." deme, bana o zeki oluşunu ikna edici şekilde anlat (BU ATEŞLERE DÜŞTÜĞÜNÜ BANA ANLAT WKSŞWSKWJA)
Ayrıca güya duygusal olan detaylar da öyle klişeydi ki gram bir şey hissedemedim.
Anlatımı çok akıcı olmasına rağmen dili fazla düzdü. Okuyamama durumunu defetme gücü yüksek ama, bu durumdan çıkmak isterseniz doğru bir seçim olacaktır zira benim için öyle oldu.
Asla inandırıcı ve hoş bulmadığım, benim sevmediğim şekildeki romantik (?) ilişkilerinin dışında gizem yönüne odaklanmayı da denedim. İkilinin sürekli eğreti diyaloglarını çıkarsak bu kısım zaten 100 sayfa falan ancak ederdi sanırım. Dolayısıyla polisiye kısmı epey az, basit ve öngörülebilirdi.
Genel itibariyle pek sevdiğim söylenemez. Kitabın barındırdığı iki tür, gizem ve romantizm, ustaca harmanlanamamış ve hatta oldukça acemi/sıradan bir olay örgüsü, aktarım ortaya çıkmış.
Bir süre önce 64. sayfaya kadar geldiğimden ve anlatımı akıcı olduğundan devam edip hızıma kavuşmayı umarak okuduğum bir kitap oldu. Amacıma da ulaştım. Memphis ve Knox'un hikâyesini merak etmemden ziyade
abartıldığını düşündüğüm için önyargılıydım fakat beklediğimden iyi başladı.
daha az yoğun bir depresiflikle japon klasiklerinin yazımına benzettim. hatta konu bakımından da kahve soğumadan önce'yi andırdı bana.
etkileyici bir duygu anlatımı yoktu. edebi bir doyuruculuğu da yoktu, daha ziyade bir mesaj verilme amacıyla yazılmış. bunu ara ara doğrudan ara sıra da dolayı yoldan yapmış.
yazım şeklini bu haliyle kabullenerek okuyunca sevdim. duru ve hızlı bir dili vardı, kolay okunuyordu. ana fikir güzeldi.
ama anlaşılması güç bir ana fikri olmadığından bir noktada, 200 küsür sayfanın sadece hayat deneyerek geçmesi sıktı maalesef. çünkü artık her birinin sonunda bir şekilde pişman olup döneceğini insan anlıyor. bu da merak duygusunu yok edip devam etme motivasyonu sağlamadı ben de. öngörülebilirdi. yapılmak istenen şey güzeldi ancak fazla uzatılmış buldum.
kişisel gelişim kitaplarının örneklendirerek öykülendirilmesi gibiydi.
çok uzatılmış geldiğinden bir, bazı şeylerin çıkarımını yapmayı okuyucuya bırakmadığından da bir puan kırmak istiyorum: 3/5
ve önyargımda bir nebze haklı olduğumu düşünüyorum. bu malzemeler daha güçlü şekilde kullanılıp daha lezzetli bir sonuç elde edilebilirdi.
