Şehmus Bağcı
@shmsbgc_
Klasikler gerçekten çok iyi. Dickens'ın kendine özgü bir üslubu var; zamanın ve insanlığın gizli kalmış yönlerine işaret eden görkemli, karanlık sahneler çiziyor. 1800'lerin üslubu ve tüm farklı karakterlerimizin sonunda sıraya dizilişi, bu kitabı Dostoyevski'nin mi yazdığını düşünmeme neden oldu; en sevdiğim 1800'ler yazarı. İki çok ilginç adam. İlk bakışta düşüncelerim, Dostoyevski'nin insanların içindeki mücadeleler üzerine, çok kişisel odaklı anlatılar anlatma eğiliminde olduğu yönünde. En azından bu kitap çok daha büyük bir mücadeleyi ve zamanın evrimini tasvir ediyor. Yine de bazı analizlerim var. Klasiklerle ilgili mesele şu ki, herkes her zaman şeylerin bir şeyleri "sembolikleştirdiğini" veya benzeri bir şey olduğunu iddia ediyor. Yani bunun doğru olduğundan eminim ama bu sadece bütün bir katmanı ekliyor. Yani, anlatıyı ve hikâyeyi seviyorum ama günün sonunda bu, alt sınıftan ve şanssız bir grup insanın eski soylu adamımız ve güzel sarışın karısı için kendilerini feda ettiği bir başka sınıf hikâyesi. 1800'lerden kalma bir sınıf bilinci anlatısı gibiydi. Şehirlere dair tüm bu gözlemleri yapıyor ama sıcakkanlı ve cana yakın İngiliz halkımız arasındaki etkileşimi fark etmiyor. Ya da, Chuck, belki sen de bir şey söyledin ve bir şeyler söylemeye çalışıyorsun.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Gelecek çok belirsiz ve bu belirsizlik içinde,olsa olsa cehalete bağlı birtakım ümitler olabilir.