bazen en beklemediğimiz insanlar en beklemediğimiz hareketleri yaparlar. en beklemediğimiz sözlerle. en beklemediğimiz bakışlarla. asla yapmaz dediğimiz hareketlerle. bir bakarsın ki kalbinin en içine kattığın kişi için sen bir hiçmişsin. kalbinin kapısına bile girdirmemiştir seni. en zor anlarında yanında olduğun insan sen ağlamaktan ölürken oturup bir köşede izler. işte insanı acıtan budur. çok şey istemezsin aslında. sadece kötüyken yanımda birisi olsun dersin ancak o en kötü anda bırakır seni ve gider. üzülür, kırılır, canı yanar insanın. oturup ağlamaya bile mecali olmaz bazen. ama en iyi o bilir ki simdi dönüp gelse yine sarıp sarmalar onu, yine affeder aynılarını gözünü kırpmadan yapar. işte insanların acizliği budur maalesef. sevgi, acizlik oluyor sonunda.