Ölüme yatar gibi uykusuzluğa hüküm yazmak..
Kalemimi kır artık Hakim Bey..
Ne bekliyorsun..
İnsan bazen uyumak ister. Öylece bomboş hissiz bir uyku..
Kelimelerin dökülmediği yerden hayata sıkıca bağlanmak..
ve son sözcük dağarcığında.. Ağaç olup kök salmak..
Karabasanların ak sakallı rüyalarından kendine kefen hazırlamak..
Hayatı kendi elleriyle yudumlamak ve her seferinde kadehi umutsuzluğa kaldırmak..
Saatin yelkovanını ruhuna siper edip akrebin zehrinden sıyrılmak.. Hiçliğin felsefesinden yazıyorum sana bunları Hakim Bey.. bana dokunacaksa bir yararın KIR KALEMİMİ de huzurla uyuyayım rüya diye gördüğüm sayfaların karanlığında..