butterfly
@sienaa
orta yolun olmadigini biliyordu. Ya o efendi olacakti ya da birileri onun efendisi... Acimak, merhamet etmek, zayiflikti. Vahsi hayatta merhamet diye bir sey yoktu. Merhamet, korku sanilirdi ve bu yanlis anlama, ölüm getirirdi. Ya sen öldürürsün ya da seni öldürürler, ya sen yersin ya da seni yerler; yasa buydu ve Zamanin derinliklerinden gelen bu buyruga uydu Buck.
Reklam
Varolusun zirvesini gösteren, hayatin artik daha fazla yükselemedigi bir kendinden geçme hali vardir. Yasamanin çeliskisi de odur ki bu kendinden geçme, esrime hali, insan ancak en hayat doluyken ve insanin ancak hayatta oldugunu tamamen unutmasiyla gelir. Bu hayati unutma hali sanatçiyi etkisine aldiginda bir alev gibi ondan disari tasar.
Ayrica bu hirsizlk, hayatta kalmak için amansizca mücadele ederken anlamsizlasan veya bu mücadeleye engel olmaya baslayan ahlaki degerlerinin bozuldugunu veya parçalandigini gös-teriyordu. Güney Topraklarnin sevgi ve paylasim yasasi altinda yasarken özel mülkiyete ve bireysel duyarliklara saygi göstermek tamamdi da Kuzey Topraklarinda, sopanin ve disin yasasi altinda bu tür seyleri önemseyenler enayi sayilirdi ve Buck bu degerlerini sürdürdükçe başarılı olamazdi.
Sadece ortama uyuyor ve farkina bile varmadan kendini yeni hayat tarzina uyduruyordu.
Puan vermedi·248 syf.·
2025 9. kitabı
