Nerede olursam olayım içimde bir parça hüzün taşıyorum.Eskiden sürekli dinlediğim bir şarkının çalmasıyla , tek başıma oturup uzun uzun etrafı izlerken ya da -en acısı bu olmalı- hiçbir sebep olmayan anlarda. Hep bir olmamışlıkla mücadele ettiğimi hissediyorum.
Arıyorum. Her fırsat bulduğumda arıyorum.
İhtimaller üzerine kafa yoruyorum. Neden böyle hissediyorum diyorum kendi kendime. Takdir edersiniz ki cevabını hiçbir zaman bulamadım. Sanırım bulamayacağım. Bu normal mi? Herkes aynı mı hissediyor bilmiyorum. Tek bildiğim tıpkı şimdi olduğu gibi çok yorulduğum. Bazı dönemler tüm bu karmaşayı halı altına süpürerek baş ettiğimi zannediyordum. Sonra bir an geliyor. Küçük bir an. Sil baştan her şeyi ilmek ilmek tekrar yaşıyorum. Bu anlarda yapabildiğim tek şey yazmak. Telefonumda, defterlerimde böyle kaç tane daha yazı olduğunu görseniz şaşırırsınız. Bir sonraki ana kadar görüşmek üzere 🫱🏿🫲🏽
Mayıs Okuduklarım & Haziran TBR (Yappingte Şampiyonlar Ligi)1000Kitap
Mayıs ayı, yine-yeni-yeniden çok dengesizdi. Ben bile bu kadar dengesiz değilim/j
Kimi zaman, YKS25 sınavındaki sanat eserini çöp sanıp çöpe atan hizmetçi kadar süzme; kimi zaman Kintsugi sanatı gibi kendini kusurlarıyla dahi kabul eden hatta o kusurları daha da ön plana çıkaran o sanat türü gibi kendiyle barışık & mutlu hissettim. Ortasıysa hiçbir zaman kapımı çalmadı.
Yaşadığım sıkıntı büyük ölçüde hobilerime yansıdı tabii. Özellikle kitap cephesi bundan fazlasıyla nasibini aldı: Kitap okumak, benim için aylar önce korktuğum şekilde yük haline geldi. Kitapları özümseyerek okumadım aksine vicdanımı rahatlatmak için bir araç niyetine kullandım. Sonucu ağır oldu gerçiçdğwdğwdwpğ. Vicdanım sadece kısa süreli rahatladı. Günün sonunda eylemleri yüzünden kitap okumaktan iyice soğumuş kendimle kaldım. Ama dengesiz demiştim ya ay hakkında, atlatmanın yolunu da buldum fazla gecikmeden.
Yanlış anlaşılmasın, çok sıkıntı çektim süreç içinde. Sabotajcı iç sesim otoriter oldu, keyif aldığım şeylerin bana yine zevk vermemesinden korkup kaçtım. Ancak, tüm hayatıma entegre ettiğim bir sözü, düşünceler susana dek telkin ederek çıktım bataklığımdan: Yarına sağ çıkıp çıkmayacağım bile belli değilken ben ne diye saçmalıklara harcıyorum zamanımı?
Ben, her zaman hayata en ufak rüzgarda uçup giden bir yaprak olmadığımı, iz bırakmak için geldiğimi düşündüm. İz bırakmak istiyorsam, sevdiğim şeyleri dibine kadar tatmak istiyorsam bir kelebeğin ömrü misali zamanı değerlendirmem gerekmez mi? Gerekir.
Ben de kazandığım bu farkındalıkla yeni bir pencere açtım hayatıma. Ancak o pencere, direndiğim o rüzgarı beraberinde getirdi. Hâliyle yanlışım sandım. Sonra anladım, panzehirim rüzgarmış. Yıkılmakmış. Kitaplardan, çok sevdiğim şeylerden kendimi soğutmam yüzeysel bir olay değilmiş. Kendimi
Her ayrılığın bir hikayesi var
Her hikaye kendini yaratır
Biz bir uzaklığın yakınından geçtik seninle
Ve kaybolduk işte
Ve biz yeni bir kalemde
Kavuşmanın satırlarını yaratmak için
Çıktık yola
Ve ben
Hikayeye ekleyeceğim
Yeni bir parağrafta
Eski Sevda sözlerimizi
Yazacağım
Başı sonsuza kadar olan
Her şeyimsin deyişlerimizi
Gelecek bir karalama defterinin
Anlaşılmaz yanıysa
Düşlerimi serpiştireceğim
Okunamayan dağınık cümlelere
Sil baştan yağsın diye
Hikayenin parçalanmış sonuna
Gözlerim kirpiğimin ta ucunda ki yaşları
Gülüşüme süzecek
Gamzelerine selam olsun diye
Ayrı yürekte
Sen
Ben
Diye yaşanan
İkimiz olan yalnızlığı
Biz diye yazacağım
Kavuşmalarımıza
Seçil Oğuz
Bazı şeyler üst üste gelmekle meşhurdur
Bazı insanlar sınavdır
Bazı sarılmalar şifa ...
Bazı günler ‘zaman dursun’ denecek kadar güzel,
bazı günler ‘çabuk geçsin’ denecek kadar kötü ..
Bazı anlar da
denizi olmayan şehirler gibi hisseder
insan kendini
..."İşte o an içindeki çocuğu dinlemeli"
Bazen insan sil baştan diyebilmeli