Huzursuzluk kitabındaki şu alıntı çok hoşuma gitti adeta beni özetliyor “ben ne olursa olsun ait olduğu ortamın hep kıyısında duran ve yalnızca bir parçası olduğu kalabalığı değil, aynı zamanda yanı başındaki büyük boşluklarıda görebilenlerdenim ..”
Ben birini kırmışsam, kendimi kırarken olmuştur bu. Hiçbir zaman, kalkıp da birini kırmaya kıvırmadım gömleğimin kollarını. Ben kendime çevirdim namluyu. Üzerinize kan sıçramışsa, bu birini vurmak istiyorum demek değildir.